Uzasadnienie
Pismem (pozwem) z dnia 8 kwietnia 2015 r. J. M. wniósł do Sądu Rejonowego w R. Wydział V Pracy i Ubezpieczeń Społecznych o ustalenie istnienia obowiązku wydania zaświadczenia o pełnieniu służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Postanowieniem z dnia [...] sygn. [...] Sąd ten stwierdził niedopuszczalność drogi sądowej i przekazał sprawę do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, który postanowieniem z dnia 26 stycznia 2016 r. sygn. II SA/Wa 68/16 stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał zgodnie z właściwością miejscową Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 11 kwietnia 2016 r. zarejestrowano sprawę pod sygn. IV SA/Gl 292/16 oraz wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu (decyzji, postanowienia, innego aktu, pisma) ewentualnie do wskazania, że skarga dotyczy bezczynności Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej w R. Skarżący pismem z dnia 28 kwietnia 2016 r. poinformował Sąd, że skarży bezczynność Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej. Kolejnym zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 28 kwietnia 2016 r. zakreślono sprawę o sygn. IV SA/Gl 292/16, wpisano pod sygn. IV SAB/Gl 84/16 oraz wezwano skarżącego do wykazania, czy przed złożeniem skargi wystąpił do organu wyższego stopnia z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w trybie art. 37 k.p.a. Odpowiadając na wezwanie Sądu J. M. poinformował, iż wniósł zażalenie na postanowienie Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej w R. z dnia [...] Nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Stosownie do art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie jako "P.p.s.a.", skarga do sądu administracyjnego jest dopuszczalna po wyczerpaniu środków zaskarżenia jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem administracji. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
W przypadku skargi na bezczynność, przed jej wniesieniem do Sądu strona winna wyczerpać środek prawny określony w art. 37 k.p.a., zgodnie z którym na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zażalenie lub wezwanie do usunięcia prawa służy kwestionowaniu przekroczenia maksymalnego ustawowego terminu załatwienia sprawy przez organ administracyjny.
W przedmiotowej sprawie warunek ten nie został spełniony. Jak bowiem wynika z akt administracyjnych oraz pisma skarżącego z dnia 16 maja 2015r. skarżący złożył co prawda zażalenie na postanowienie Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...]Nr [...]. odmawiające wydania zaświadczania o pełnieniu służby w warunkach szczególnie uciążliwych. Zażalenie to zostało rozpoznane i Komendant Główny Straży Granicznej postanowieniem z dnia [...] Nr [...] utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W wyniku wniesionej przez J. M. skargi sprawa została rozpoznana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z dnia 7 lipca 2015 r. oddalił skargę.
Zatem w postępowaniu dotyczącym postanowienia Nr [...] skarżący wyczerpał wszystkie przysługujące mu środki zaskarżenia. Jednakże złożonego przez skarżącego zażalenia na postanowienie Nr [...] nie można utożsamiać z zażaleniem, które winien złożyć skarżący przed złożeniem skargi na bezczynność organu, którego istotą jest jak wskazano powyżej kwestionowanie przekroczenia terminu do załatwienia sprawy.
W konsekwencji niewyczerpanie przez stronę przed wniesieniem skargi sądowej środka zaskarżenia (zażalenia do organu wyższej instancji), skutkuje niedopuszczalnością skargi.
Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.