Uzasadnienie
Pismem z dnia 8 grudnia 2008 r. K. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność W. Kuratora Oświaty w P. w przedmiocie niewydania decyzji.
Pismem z dnia 11 lutego 2009 r. Sąd wezwał skarżącego do złożenia oświadczenia czy przed wniesieniem do Sądu skargi na bezczynność W. Kuratora Oświaty w P. złożył zażalenie do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie (art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej Kpa) w terminie 7 dni, pod rygorem uznania, iż zażalenia nie złożono, co w konsekwencji prowadzić będzie do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skarżący pomimo odebrania w dniu 16 lutego 2009 r. (dowód: data zwrotnego potwierdzenia odbioru k.
- 54) powyższego wezwania nie udzielił odpowiedzi na nie w zakreślonym, siedmiodniowym terminie, który w stosunku do niego upłynął z dniem 23 lutego 2009 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę do Sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Stosownie do brzmienia art. 52 § 2-4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2).
W przypadku skargi na bezczynność środkiem zaskarżenia jest zażalenie, o którym mowa w art. 37 Kpa, które powinno być skierowane do organu administracji publicznej wyższego stopnia.
Stosownie do treści rt. 9b ust. 7 pkt 3 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (tekst jednolity Dz.U. z 2006 r., Nr 97, poz. 674 ze zm.) w postępowaniu administracyjnym organem wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego w stosunku do organu sprawującego nadzór pedagogiczny tj. Kuratora Oświaty – jest właściwy minister.
W niniejszej sprawie skarżący nie wykonał wezwania Sądu z dnia 11 lutego 2009 r., co uzasadnia przyjęcie, że przed wniesieniem skargi do Sądu skarżący nie wyczerpał trybu z art. 37 Kpa, a tym samym nie dopełnił warunku dopuszczalności skargi wskazanego w art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Za odpowiedź na wezwanie Sądu z dnia 11 lutego 2009 r. nie można uznać pisma skarżącego z dnia 9 lutego 2009 r., ponieważ po pierwsze wpłynęło ono do Sądu przed doręczeniem skarżącemu ww. wezwania, a po drugie w jego treści skarżący pisze o bezczynności Burmistrza Miasta i Gminy, a nie o bezczynności W. Kuratora Oświaty.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji.
/-/ I. Kucznerowicz
MZ