Uzasadnienie
Pismem z (...) r. H. W. (dalej: "Skarżąca") wniosła skargę na bezczynność (zastępcy) Wójta Gminy T. P. (dalej: "Wójt" lub "organ I instancji") zarzucając organowi I instancji, że przy wydaniu wszystkich decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dotyczących m.in. inwestycji - budowy wiaduktu - powstałej z wykorzystaniem działki nr (...) położonej w S., gmina T.P. oraz inwestycji realizowanej na działkach o nr (...), (...), (...), (...), (...), (...) oraz (...) położonych w S. nie uznał Skarżącej za stronę postępowania i pomimo Jej pisemnych zapytań w tej sprawie nie udzielił odpowiedzi.
W odpowiedzi na skargę Wójt wniósł o jej odrzucenie podnosząc m.in., że w sprawie nr (...) dotyczącej decyzji środowiskowej dla zmiany układu komunikacyjnego w miejscowości S. (węzeł (...)), ocena czy Skarżącej przysługiwał status strony nastąpiła w wyniku merytorycznej oceny okoliczności sprawy w toczącym się postępowaniu i nie wymaga wydania konkretnego aktu administracyjnego. O wynikach tej oceny Skarżąca była informowana w piśmie z (...) r. skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Ponadto, w ocenie Wójta, Skarżąca jako osoba nieuznana za stronę postępowania mogła żądać wznowienia postępowania na podstawie art.145 § 1 pkt 4 k.p.a. Skarżąca (...) r. wniosła o wznowienie postępowania, a następnie pismem z (...) r. wniosek wycofała.
W tej sytuacji, zdaniem organu I instancji skarga na bezczynność w przedmiotowej sprawie jest bezzasadna.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV tut. Sądu z 21 września 2015 r. wezwano Skarżącą do nadesłania w terminie 7 dni dowodu wniesienia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie pod rygorem odrzucenia skargi (k. 1-2, k.49, k.50 akt sądowych).
W zakreślonym terminie Skarżąca nie nadesłała żądanego zażalenia, lecz złożyła odpis skargi z (...) r. (k.53, k. 54-59 akt sądowych).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm. dalej w skrócie "p.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.
Natomiast stosownie do brzmienia art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na bezczynność organu administracji środkiem takim jest zażalenie lub wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przewidziane w art. 37 § 1 K.p.a.
Z analizy przedłożonych przez organ akt sprawy nie wynika, aby wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, Skarżąca poprzedziła zażaleniem, o którym mowa w art. 37 § 1 K.p.a. Również na wezwanie Sądu Skarżąca nie wykazała, aby przed wniesieniem przedmiotowej skargi wyczerpała środki zaskarżenia.
W świetle powyższego skoro Skarżąca nie wyczerpała trybu określonego w art. 37 § 1 K.p.a., który stanowi warunek formalny wystąpienia ze skargą na bezczynność do sądu administracyjnego, to skarga jest niedopuszczalna i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. należało ją odrzucić.
Ponadto należy zauważyć, że przedmiotowa skarga dotycząca bezczynności polegającej na "nieuznaniu za stronę postępowania administracyjnego" jest także niedopuszczalna z tego względu, że jej przedmiot nie mieści się w katalogu skarg na bezczynność przewidzianych w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji, tj. skargę odrzucił, przy czym stosownie do art. 58 § 3 p.p.s.a. uczynił to na posiedzeniu niejawnym.