Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...], Wojewoda Wielkopolski (dalej: "Wojewoda") ustalił na rzecz S. S. i J. S. odszkodowanie z tytułu przejęcia, na rzecz Skarbu Państwa, prawa własności nieruchomości przeznaczonej na cele budowy drogi.
Pismem z dnia 20 listopada 2012 r., zatytułowanym "Wniosek o usunięcie naruszenia prawa", pełnomocnik J. S. wezwał Wojewodę do wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie powiększenia wysokości odszkodowania o kwotę równą 5% wartości, wskazując jako podstawę prawną art. 18 ust. 1e ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. u. z 2008 r. Nr 193 poz. 1194 z późn. zm.). Uzasadniając napisał, że dotychczasowa korespondencja nie wyjaśniła w żadnym zakresie sprawy, a stanowisko przyjęte przez Wojewodę nie zasługuje na uwzględnienie.
W odpowiedzi Wojewoda, pismem z dnia 10 grudnia 2012 r. poinformował pełnomocnika, że podtrzymuje swoje stanowisko, opisane w dotychczasowej korespondencji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, wniesionej za pośrednictwem Wojewody, J. S. (dalej: "Skarżący"), zastępowany przez zawodowego pełnomocnika, zaskarżył bezczynność Wojewody Pomorskiego [powinno być: "Wielkopolskiego" – uw. Sądu] wnosząc o zobowiązanie tegoż do wydania w terminie 14 dni decyzji administracyjnej w sprawie oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa, według norm przepisanych. W uzasadnieniu podkreślił, że Wojewoda, wezwany do usunięcia naruszenia prawa, odmówił wydania decyzji.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej odrzucenie, oceniając, że nie wyczerpano środków zaskarżenia. Zgodnie z art. 37 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 z późn. zm., dalej: "Kodeks postępowania administracyjnego’, w skrócie: "k.p.a."), na niezałatwienie sprawy w terminie lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W myśl art. 17 pkt 2 k.p.a. organami wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu są, w stosunku do wojewodów, właściwi w sprawie ministrowie. Przepis art. 52 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. poz. 270 z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a.") stanowi, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z dyspozycją art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
W pierwszej kolejności należało jednak rozważyć, czy przedmiotowa skarga była dopuszczalna. Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.
Kodeks postępowania administracyjnego zobowiązuje generalnie organy administracji do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie z art. 35 § 3 k.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Podane powyżej terminy załatwienia sprawy oznaczają okres, w którym dana sprawa powinna być rozstrzygnięta w formie decyzji.
Nowelizacja Kodeksu postępowania administracyjnego dokonana przepisem art. 1 pkt 8 ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 6 poz.
18) uzupełniła dotychczasową treść art. 37 § 1 k.p.a. W ujęciu znowelizowanego art. 37 § 1 k.p.a. wniesienie skargi na bezczynność dopuszczalne jest po złożeniu zażalenia, a w wypadku braku organu wyższego stopnia – po wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa.
Wobec powyższego należy przyjąć, iż w niniejszej sprawie Skarżący nie wyczerpał przepisanego trybu zażaleniowego, bowiem nie złożył zażalenia do organu wyższego stopnia w stosunku do Wojewody, tj. do właściwego w sprawie ministra (art. 17 pkt 2 k.p.a.) – co słusznie zauważył Wojewoda w odpowiedzi na skargę. Brzmienie art. 37 § 1 k.p.a. wyklucza arbitralny wybór środka zaskarżenia. Nadto ustawodawca nałożył na organ wyższego stopnia obowiązki, których katalog został wymieniony w art. 37 § 2 k.p.a.
Wniesienie skargi pomimo niewyczerpania środków zaskarżenia czyni skargę niedopuszczalną i podlegająca odrzuceniu zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., postanowił jak w punkcie pierwszym sentencji nin. postanowienia.
Na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – w myśl którego sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego – Sąd postanowił jak w punkcie drugim sentencji nin. postanowienia.
Na podstawie art. 58 § 3 i art. 232 § 2 p.p.s.a. Sąd wydał nin. postanowienie na posiedzeniu niejawnym.
ja