Uzasadnienie
Sygn. akt IV SAB/Po [...]
Pismem z dnia [...] stycznia 2017 r. R. P. (zwana dalej również "skarżącą") złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Starosty. Skarżąca wyjaśniła, że w dniu [...] września 2016 r. zwróciła się do Starosty o udostępnienie informacji publicznej w postaci umowy lub umów cywilnych zawartych przez Powiat z adwokatem lub radcą prawnym albo z kancelarią adwokatów lub radców prawnych dotyczących stałej obsługi prawnej Powiatu w okresie obowiązywania rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Skarżąca wskazała też, że Starosta nie udostępnił żądanej informacji.
W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o umorzenie postępowania wyjaśniając, że po otrzymaniu skargi organ udostępnił żądaną przez skarżącą informację publiczną.
W piśmie z dnia [...] lutego 2017 r. skarżąca wniosła o umorzenie postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie w sprawie na bezczynność Starosty podlega umorzeniu z powodu bezprzedmiotowości.
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
Wyjaśnić trzeba, że postępowanie przed sądem administracyjnym staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego toku wystąpią zdarzenia, w następstwie których przestaje istnieć sprawa sądowoadministracyjna. Chodzi tu o taką przyczynę, która zaistniała w toku postępowania sądowoadministracyjnego, po wniesieniu skargi do sądu. W sytuacji, gdy w toku danego postępowania, a przed wydaniem wyroku przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia możemy mówić o bezprzedmiotowości postępowania sądowoadministracyjnego (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), C.H. Beck, Warszawa 2015, s. 6647).
W rozpoznawanej sprawie po wniesieniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Starosta uznał żądanie skarżącej za uzasadnione i udostępnił żądaną informację. Okoliczność bezprzedmiotowości niniejszego postępowania jest niesporna w niniejszej sprawie. Z tego też powodu zarówno Starosta (w odpowiedzi na skargę) jak i skarżąca (w piśmie z dnia [...] lutego 2017 r.) wnieśli o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego. Sąd podzielił stanowisko stron co do bezprzedmiotowości postępowania. Z tego też powodu postępowanie należało umorzyć.
Pomimo rozstrzygnięcia o umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego w ocenie Sądu zasadnym było uwzględnienie wniosku skarżącej o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Przepis art. 208 p.p.s.a. stanowi bowiem, że niezależnie od wyników spraw, o których mowa w art. 200, art. 203, art. 204 i art. 207, sąd może włożyć na stronę obowiązek zwrotu kosztów - w całości lub w części - wywołanych jej niesumiennym lub oczywiście niewłaściwym postępowaniem. Z taką też sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Żądana przez skarżącą informacja publiczna została jej udostępniona dopiero w wyniku wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, natomiast okoliczność, iż Starosta nie rozpoznał wniosku w przewidzianym terminie pozostawała bezsporna w niniejszej sprawie. Rozstrzygając o kosztach postępowania Sąd uwzględnił kwotę stanowiącą równowartość uiszczonego wpisu (100 zł), opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenia pełnomocnika (480 zł) ustalonego na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800).
Z powyżej wskazanych powodów Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł o umorzeniu postępowania, a na podstawie art. 208 p.p.s.a. zasądził na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania.