Uzasadnienie
R. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w sprawie dotyczącej rozpatrzenia odwołania od decyzji Burmistrza [...] nr [...]. Ustawowy termin do rozpoznania odwołana wynosi zdaniem skarżącego 14 dni. Skarżący wniósł zatem skargę na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki.
Skarżący wniósł jednoczenie o zwolnienie go od kosztów sądowych tego postępowania.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie w całości z uwagi na załatwienie odwołania decyzją z [...] września 2020r. ewentualnie o odrzucenie z uwagi na brak ponaglenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.
Treść przepisu art. 53 § 2b p.p.s.a. stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.
Dodać należy, że w aktualnym stanie prawnym, zgodnie z art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej zwana "k.p.a.") stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność);
- 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Stosownie do brzmienia art. 37 § 2 k.p.a. ponaglenie zawiera uzasadnienie. W myśl art. 37 § 3 k.p.a., ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie;
- 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia.
W przypadku, zatem skargi na przewlekłe prowadzenie postępowanie takim środkiem zaskarżenia jest ponaglenie, o którym mowa w art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.
Z treści cytowanych przepisów wynika zatem, że uprzednie wniesienie ponaglenia stanowi niezbędny warunek skutecznego złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej.
Z przedłożonych do akt sądowych sprawy dokumentów, stanowiących załączniki do skargi na poparcie jej twierdzeń oraz akt administracyjnych sprawy nie wynika, że skarżący złożył ponaglenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie załatwienia odwołania od decyzji Burmistrza [...] z [...] lipca 2020r. (nr [...].).
Wobec powyższego, warunek skutecznego wniesienia skargi przez R. S. na przewlekłe rozpoznanie odwołania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie został spełniony, bowiem Skarżący nie wykazał, że wyczerpał tryb opisany w art. 37 k.p.a. w związku z art. 53 § 2b p.p.s.a., skutkiem czego skarga w przedmiotowej sprawie okazała się niedopuszczalna.
Następstwem niedopuszczalności skargi jest jej odrzucenie z racji niemożliwości przyjęcia skargi przez sąd do merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Dopiero bowiem wyczerpanie środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym (tj. przed właściwymi organami administracji publicznej) może otworzyć Skarżącemu drogę do skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej.
Z uwagi na powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a orzekł, jak w punkcie 1 postanowienia.
Stosownie do art. 58 §3 P.p.s.a. Sąd odrzucił skargę postanowieniem na posiedzeniu niejawnym.
W tym stanie sprawy, brak było także podstaw do rozpatrzenia przez Sąd wniosku Skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Sąd na podstawie art. 247 p.p.s.a. odstąpił zatem od merytorycznego jego rozpatrywania. Zgodnie z tym przepisem prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Oznacza, to że zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz, Warszawa 2010, str. 573, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2014 r. II OZ 700/14; LEX nr 1495334). W niniejszej sprawie oczywista bezzasadność skargi wynikała z jej niedopuszczalności. W konsekwencji, podstawie art. 247 p.p.s.a., Sąd odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w części obejmującej wpis od skargi, jak orzekł w punkcie 2 postanowienia.