Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] lutego 2004r. R.K. wniósł skargę na bezczynność Wójta Gminy w P. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej. Wójt Gminy P. uwzględnił skargę i udzielił informacji w pismach z dnia [...] lutego 2004r. i [...] kwietnia 2004r. Pismem z dnia [...] maja 2004r. (k.30,31) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wezwał Skarżącego do podania w terminie 7 dni, pod rygorem ujemnych skutków prawnych, czy w związku z informacjami zawartymi w pismach Wójta Gminy P. nadal podtrzymuje skargę na bezczynność. Pismem z dnia 31 maja 2004r. Skarżący poinformował Sąd, że podtrzymuje skargę na bezczynność Wójta Gminy w P. (k.30-34).
Pismem z dnia 23 czerwca 2004 r., doręczonym prawidłowo R. K. dnia 28 czerwca 2004 r. (k.37-38), Sąd wezwał Skarżącego do wykazania w terminie 7 dni, że żalił się do organu wyższego stopnia - pod rygorem odrzucenia skargi. Termin ów upłynął bezskutecznie dnia 5 lipca 2004 r. o północy.
Zgodnie z art.52§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153/02/1270) skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one Skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy przy tym - zgodnie z art.52§2 powyższej ustawy - rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
W przedmiotowej sprawie Skarżący nie wykorzystał przewidzianych ustawą środków zaskarżenia, ponieważ nie wniósł zażalenia na bezczynność Wójta Gminy w P. do organu administracji publicznej wyższego stopnia i nie spełnił tym samym powyżej wskazanej przesłanki z art.52§ 1 ustawy, warunkującej możliwość zaskarżenia bezczynności organów do sądu administracyjnego (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21.9.2001 r. - sygn. I SAB 131/00 - LEX 55763).
Biorąc pod uwagę owe okoliczności Sąd uznał, że skarga na bezczynność Wójta Gminy w P. była niedopuszczalna z powodu niewyczerpania przez R. K.obligatoryjnego środka zaskarżenia z art.37 kpa, określonego w art.52§1 powyższej ustawy, wobec czego orzekł na podstawie art.58§1 pkt 6 ustawy o jej odrzuceniu.
/-/ M. Dybowski