Uzasadnienie
Pismem z 16 lutego 2014 r. K. Z. (dalej jako: "Skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w [...] (dalej jako "Prezes SR") w udzieleniu informacji publicznej w postaci treści orzeczeń sądowych wymienionych w skardze i będących w posiadaniu tego organu.
W odpowiedzi na skargę Prezes SR napisał, że wniosek Skarżącego został już zrealizowany w pełnym zakresie.
Zarządzeniem z 04 marca 2014 r. Przewodnicząca IV Wydziału tut. Sądu wezwała Skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 złotych (k. 22). W odpowiedzi Skarżący wniósł zażalenie na to zarządzenie, oraz przesłał oświadczenie o cofnięciu skargi (k. 26-31). Postanowieniem z 11 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OZ 277/14, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie i ocenił, że zaskarżone zarządzenie wydane zostało zgodnie z obowiązującymi przepisami. NSA podkreślił, że rozpoznanie wniosku o cofnięcie skargi możliwe jest dopiero wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu i została należycie opłacona. Strona może cofnąć skargę, jeżeli wszczęła ona postępowanie sądowoadministracyjne, co następuje dopiero wówczas, gdy skarga była dopuszczalna i nie zawierała braków.
W dniu 18 kwietnia 2014 r. na rachunek bankowy tut. Sądu wpłynął wpis w kwocie 100 zł (k. 48).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn zm.; dalej w skrócie: "p.p.s.a."), strona skarżąca może cofnąć skargę, a złożone oświadczenie jest dla sądu wiążące. Sąd jednak uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Mając powyższe na uwadze Sąd – nie stwierdzając wystąpienia w niniejszej sprawie wskazanych wyżej przesłanek – uznał cofnięcie skargi dokonane przez Skarżącego za skuteczne i na mocy art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia.
O zwrocie uiszczonego wpisu w kwocie 100 złotych (punkt drugi sentencji postanowienia) orzeczono stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.