Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] czerwca [...] r. nr [...] (dalej decyzja z [...] czerwca [...] r.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. (dalej SKO bądź Kolegium) na podstawie art. 17 pkt 1, art. 104, art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1, art. 158 § 1 kpa oraz art. 39, art. 40 ust. 1, 3 i 4, art. 41, art. 42 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz. U. 15/99/139 ze zm.) odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej z dnia [...] września [...] r. nr [...] (dalej decyzja z [...] września [...] r.) Burmistrza Miasta i Gminy Sz. w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie kurnika o pow. 1800 m² i obsadzie 80 DJP położonej na terenie działki nr [...] w K. (k. 1-5 w części 2 tomu 2 akt administracyjnych; k. 1-2v, 4-6 tomu 1 akt administracyjnych).
Pismem z dnia [...] lipca [...] r., nadanym w polskiej placówce pocztowej dnia [...] lipca [...] r. (art. 57 § 5 kpa) A. W., reprezentowany przez pełnomocnika Z. W. (ojca), wniósł o ponowne rozpatrzenie żądania z dnia [...] października [...] r. w sprawie unieważnienia decyzji z [...] września [...] r., bowiem decyzja Kolegium z [...] czerwca [...] r. nie odpowiada Jego żądaniu (k. 1-4 w części 3 tomu 2 akt administracyjnych).
Dnia [...] listopada [...] r. (data stempla pocztowego k. 3 akt IV SAB/Po 2/10) A. W., reprezentowany przez pełnomocnika Z. W., wniósł skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. w przedmiocie niewydania decyzji (art. 127 § 3 kpa), wskazując, że dnia 08 lipca 2009 r. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wezwanie do zaprzestania bezczynności zostało przesłane do Kolegium dnia 10 października 2009 r. Do dnia 21 listopada 2009 r. Kolegium nie wydało ponownej decyzji. W przypadku uwzględnienia skargi Skarżący wniósł o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153/02/1270 ze zm., dalej ppsa) i zasądzenia od organu zwrotu kosztów sądowych niezbędnych do celowego dochodzenia praw (art. 200 ppsa; k. 2, 3 akt IV SAB/Po 2/10).
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi, wskazując, że rozpatrzyło wniosek A. W. o ponowne rozpatrzenie sprawy i decyzją z dnia 18 grudnia 2009 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] grudnia [...] r.) utrzymało w mocy swą decyzję z [...] czerwca [...] r. Postanowieniem [...] listopada [...] r. nr [...] Kolegium stwierdziło nieważność postanowienia Starosty Sz. z dnia [...] września [...] r. nr [...], opiniującego pozytywnie projekt decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedsięwzięcia mogącego znacząco wpływać na środowisko, polegającego na budowie kurnika o obsadzie 80 DJP na działce nr [...] w miejscowości K., gmina Sz. Z tego względu Kolegium postanowieniem z dnia [...] stycznia [...] r. nr [...] wznowiło z urzędu postępowanie administracyjne dotyczące decyzji Kolegium z dnia [...] grudnia [...] r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję z [...] września [...] r. (k. 4-5 akt IV SAB/Po 2/10; k. 2-4 tomu 3 akt administracyjnych).
Na rozprawie dnia 05 maja 2010 r. Pełnomocnik Skarżącego podał, że odpis decyzji z 18 grudnia 2009 r. doręczono Mu 19 stycznia 2010 r. Sprawa toczy się od 2006 r. i żadnej decyzji nie wydano w ustawowym terminie. Prezes SKO wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministarcyjnego i doprecyzowanie, czy niniejsze postępowanie dotyczy skargi na bezczynność w związku z wnioskiem Skarżącego z art. 127 § 3 kpa w stosunku do decyzji z 30 czerwca 2009 r. Pełnomocnik Skarżącego oświadczył, że nie jest prawnikiem i nie jest w stanie ocenić, czy po wydaniu decyzji z 18 grudnia 2009 r. ma podtrzymać skargę, czy też wnieść o umorzenie postępowania. Nie chodzi Skarżącemu o to, żeby nakładać na SKO grzywnę, ale respektować Jego prawa jako obywatela. Pełnomocnik Skarżącego wniósł o zasądzenie kosztów w sprawie (k. 31-32 akt IV SAB/Po 2/10).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie ulega umorzeniu, bowiem stało się bezprzedmiotowe.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ppsa sąd administracyjny rozpatruje skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Dotyczy to takich spraw, które mogą być zakończone decyzją lub postanowieniem, albo które odnoszą się do innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Sąd może rozpatrywać skargi na bezczynność organów wtedy, gdy skarga dotyczy sprawy o charakterze administracyjnym.
W niniejszej sprawie Skarżący wniósł skargę na bezczynność SKO, które na skutek złożonego wniosku z dnia 08 lipca 2009 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją SKO z 30 czerwca 2009 r. obowiązane było do wydania aktu w ciągu miesiąca od dnia otrzymania wniosku (art. 127 § 3 w zw. z art. 35 § 3 in fine kpa). Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 08 lipca 2009 r. wpłynął do SKO dnia 13 lipca 2009 r. (prezentata SKO; k. 4 w części 3 tomu 2 akt administracyjnych).
Skoro Kolegium pozostawało w bezczynności przez ponad pięć miesięcy, licząc od dnia złożenia wniosku, to jedynym narzędziem pozwalającym Skarżącemu na skuteczne jej zwalczanie była skarga do sądu administracyjnego.
Jedynym warunkiem dla wniesienia niniejszej skargi jest pozostawanie przez Kolegium w bezczynności, bowiem w postępowaniu przed tym organem zgodnie z ustawą nie przysługują stronie żadne środki zaskarżenia do zwalczania bezczynności organu na drodze administracyjnej (postanowienie NSA z 6.7.2006 r. I OSK 480/06, dostępne w Internecie na stronie https//cbois.nsa.gov.pl).
Co do zasady bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce wówczas, gdy organ ten nie wydaje w terminach ustawowych decyzji, postanowień lub innych aktów albo nie podejmuje czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących przyznania, stwierdzenia albo uznana uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracji obowiązany był, na podstawie przepisów prawa, do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Decydujące znaczenie dla Sądu ma to, czy organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności. Badaniu podlegają działania organu mające miejsce również po wniesieniu skargi do Sądu.
Z akt administracyjnych wynika, że dopiero po wniesieniu skargi do Sądu Administracyjnego (23 listopada 2009 r.) na bezczynność SKO – za pośrednictwem SKO - Kolegium dnia 18 grudnia 2009 r. rozpatrzyło wniosek Skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z 30 czerwca 2009 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji z 30 września 2002 r. (k. 2, 3 akt IV SAB/Po 2/10).
Art. 161 § 1 pkt 3 ppsa, w myśl którego Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie to - z przyczyn innych niż wymienione w § 1 pkt 1 i 2 tego artykułu - stało się bezprzedmiotowe, ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a ppsa - organ ten wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności (uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26.11.2008 r., I OPS 6/08, ONSAiWSA 4/09/63 s. 62; postanowienie NSA z 9.2.2010 r., II GSK 23/10).
Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Wobec wydania orzeczenia z 18 grudnia 2009 r. - po wywiedzeniu skargi na bezczynność - nie jest możliwe zobowiązanie organu do wydania decyzji kończącej postępowanie, co skutkuje bezprzedmiotowością postępowania sądowowoadministracyjnego. Nie istnieje bowiem w chwili orzekania przez Sąd przedmiot zaskarżenia - bezczynność organu administracji. Mając na uwadze powyższe Sąd, zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ppsa obowiązany jest orzec o umorzeniu postępowania. W takiej sytuacji nie ma podstaw do oddalenia skargi, gdyż powodem oddalenia skargi jest jej bezzasadność. Skoro organ administracji pozostawał w bezczynności w dacie wniesienia skargi, ale przestał być bezczynny wydając stosowane orzeczenie, należy uznać, że przestała istnieć sprawa sądowoadministracyjna (rozumiana jako ustalenie, czy istnieje potrzeba zmuszenia organu do podjęcia nakazanych prawem aktów lub czynności), a co za tym idzie postępowanie to stało się bezprzedmiotowe. W takim przypadku już samo wniesienie skargi na milczenie organu wywołało pożądany skutek w postaci likwidacji jego bezczynności.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ppsa należało umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 201 § 1 ppsa (uzasadnienie uchwały 7 Sędziów NSA z 26.11.2008 r. - I OPS 6/08, ONSAiWSA 4/09/63 s. 62-63), które obejmuje wpis od skargi w wysokości 100 zł (k. 17 akt IV SAB/Po 2/10; § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. 221/03/2193 ze zm).
jh