Uzasadnienie
Pełnomocnik Stowarzyszenia Z. złożył wniosek o stwierdzenie prawomocności orzeczenia z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie IV SAB/Po 2/14 i we wniosku zawarł żądanie:
- - zasądzenia od SKO w P. na rzecz Stowarzyszenia zwrotu kosztów opłaty kancelaryjnej za stwierdzenie prawomocności orzeczenia,
- - zasądzenia od SKO w P. na rzecz Stowarzyszenia wynagrodzenia pełnomocnika za czynności radcy prawnego w innej sprawie.
Dnia 3 czerwca 2014 r. zarządzono doręczenie pełnomocnikowi wnioskodawcy odpisu orzeczenia ze stwierdzeniem prawomocności, a postanowienie o prawomocności w trybie art. 169 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) dalej P.p.s.a. zostało wydane dnia 18 kwietnia 2014 r. Winno być niespornym, że w przedmiocie prawomocności Sąd orzeka na posiedzeniu niejawnym i na to postanowienie nie przysługuje zażalenie.
Składając wniosek o stwierdzenie prawomocności pełnomocnik Stowarzyszenia był zobowiązany do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w kwocie 10 zł zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. nr 221 poz. 2192).
Powyższe koszty należy zaliczyć do kosztów, o których mowa w art. 200 P.p.s.a. skoro strona żąda stwierdzenia prawomocności orzeczenia w celu wyegzekwowania kosztów od organu zasądzonych w wyroku z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie IV SAB/Po 2/14.
Dalej idące żądania zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu o stwierdzenie prawomocności orzeczenia Sąd uznał za nieuzasadnione.
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163 poz. 1349 ze zm.) w § 14 ust. 2 lit. c stanowią że stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w innej sprawie 240 zł.
Jednakże rozpoznając żądanie wnioskodawcy w myśl art. 205 § 2 P.p.s.a. i wspomnianego wyżej § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, Sąd musi brać pod uwagę regulację § 2 ust. 1 tegoż rozporządzenia w której wskazuje się, że zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego Sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika. Wreszcie w § 3 ust. 1 rozporządzenia obowiązuje regulacja, że w przypadku pełnomocnika z wyboru, przy ustalaniu w umowie opłaty bierze się pod uwagę rodzaj i stopień zawiłości sprawy oraz wymagany nakład radcy prawnego.
W przedmiotowej sprawie pełnomocnik złożył wniosek, który został nadany w jednej przesyłce do 7 spraw. Wniosek z uwagi na profesjonalną obsługę nie wymagał znacznego nakładu pracy i biorąc pod uwagę, że treść wniosków w sprawach jest identyczna przyznanie kwoty 240 zł plus VAT, zdaniem Sądu, nie stanowi należności adekwatnej dla nakładu pracy pełnomocnika. Kwestia umowy pomiędzy Stowarzyszeniem i jego pełnomocnikiem pozostaje poza kontrolą Sądu, jednakże Sąd obciążając organ kosztami sprawy nie może brać pod uwagę wskazanych wyżej przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości. Wniosek o stwierdzenie prawomocności nie jest zawiły i można go ująć jednym zdaniem. Nie wymaga też uzasadnienia, bowiem Sąd nie bada powodów, dla których strona postępowania sądowoadministracyjnego żąda stwierdzenia prawomocności wyroku. Toteż dla realizacji żądania zbędnym było składanie wniosku tak rozbudowanego i tłumaczenie powodów jego złożenia.