Uzasadnienie
T. M. dnia [...] września 2006 r. (prezentata – k.2) wniósł skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji (dalej Komendant Wojewódzki), motywując to tym, że dnia [...] maja 2006 r. złożył Komendantowi Wojewódzkiemu Policji skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w K. (dalej Komendant Powiatowy). W listopadzie 2000 r. Skarżący przekazał B.K. notatkę służbową, dotyczącą ustalenia sprawcy kradzieży drewna w okolicy R. – pow. K.. W ocenie Skarżącego, sprawcą kradzieży był M. K.– teść zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w K. H. S.. Po przekazaniu notatki, Policja w K. nie wykonała żadnych czynności. Dnia [...] maja 2006 r. T. M. zwrócił uwagę Komendantowi Wojewódzkiemu, że może zachodzić sytuacja podejrzenia popełnienia przestępstwa zaniechania czynności służbowych przez Komendanta Powiatowego. Komendant Wojewódzki zobowiązał się do zbadania sprawy, lecz do [...] września 2006 r. Skarżący nie otrzymał żadnej informacji w sprawie (k.2).
Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił i zważył, co następuje
W odpowiedzi na skargę Zastępca Naczelnika Wydziału Kontroli Komendy Wojewódzkiej Policji wskazał, że w Komendzie Powiatowej Policji w K. pod numerem [...] prowadzono postępowanie przygotowawcze w sprawie kradzieży drewna; dnia [...] grudnia 2000 r. akta przekazano Prokuraturze z wnioskiem o sporządzenie aktu oskarżenia.
Dnia [...] maja 2006 r. Komendant Wojewódzki, zgodnie z art. 253 kpa, przyjął T. M. na rozmowę. T. M.nie złożył żadnej pisemnej skargi, ani skargi do protokołu (k.3). W ocenie organu nie wywołało to potrzeby udzielenia Zainteresowanemu odpowiedzi.
Istotą skargi z dnia [...] września 2006 r. (k.2) jest zagadnienie, czy osoba będąca Komendantem Powiatowym nie dopuściła się przestępstwa zaniechania czynności służbowych oraz czy Komendant Wojewódzki miał obowiązek poinformować o tym Skarżącego.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r.; kodeks postępowania karnego (Dz.U. 89/97/555 ze zm. – dalej kpk), postępowanie karne w sprawach należących do właściwości sądów, toczy się według kpk. Przepisy kpk mają na celu takie ukształtowanie postępowania karnego, by sprawca przestępstwa został wykryty i pociągnięty do odpowiedzialności karnej, a osoba niewinna nie poniosła tej odpowiedzialności (art. 2 § 1 pkt 1 kpk). Wymiar sprawiedliwości w sprawach karnych sprawują Sądy powszechne- Sądy karne (art. 177 in princ. Konstytucji RP z 2 kwietnia 1997 r. – Dz.u. 78/97/483, sprost. 28/01/319). Skoro toczyło się postępowanie przygotowawcze [...], a akta sprawy przekazano Prokuraturze, to właściwym dla zbadania, czy postępowanie karne toczyło się prawidłowo, jest właściwy Prokurator bądź Prokurator przełożony. Jeśli sprawa została rozpatrzona przez Sąd karny – wówczas właściwym w tej materii będzie Sąd karny, a w ramach nadzoru administracyjnego – właściwy Prezes Sądu powszechnego.
W tej materii przepisy kpk, ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (j.t. Dz.U. 21/02/206 ze zm.) bądź ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. 98/01/1070 ze zm.), stanowią lex specialis wobec przepisów kpa.
Skarżący nie wskazuje, czy był w tej sprawie pokrzywdzonym (art. 49 § 1 kpk), czy też osobą, która złożyła obywatelskie powiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa – zagadnienie to może być przedmiotem badania przed właściwym Prokuratorem czy Sądem karnym.
Także Policja ma rozbudowany system kontroli wewnętrznej – w szczególności nadzoru nad Komendantem Wojewódzkim sprawuje Komendant Główny Policji (art. 6 a ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji – j.t. Dz.u. 7/02/58 ze zm. – dalej ustawa o Policji).
Zgodnie z art. 6a ust. 1 ustawy o Policji w postępowaniu administracyjnym, w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Policji, jeśli nie stanowią inaczej, organem właściwym jest Komendant Powiatowy Policji. Do postępowania określonego w tym przepisie nie ma zastosowania kpa (art. 3 § 3 kpa; W.Kotowski "Komentarz praktyczny do art. 6a ustawy o Policji" – LEX/El 2003 uw. 1). Z kolei w sprawach skarg i wniosków (art. 221-259 w zw. z art. 3 § 4 kpa), nie przysługuje skarga ani też skarga na bezczynność do Sądu Administracyjnego (postanowienie WSA w Rzeszowie z 25 lipca 2005 r. – sygn. I SA/Rz 117/05 –OwSS 1/06/26; postanowienie NSA z 14 września 2004 – OSK 642/04; postanowienie NSA z 21 listopada 2000 – III SAB 108/99).
Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ppsa należało skargę odrzucić.
/-/M.Dybowski