Uzasadnienie
R.S. pismem z dnia 01 kwietnia 2009 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w P. w przedmiocie niewydania decyzji.
W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, iż 20 stycznia 2009 r. złożył pismo do Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w P. z żądaniem natychmiastowej wpłaty należności finansowych nieprawnie potrąconych po przywróceniu go do pełnienia zawodowej służby wojskowej. W dniu 27 stycznia 2009 r. Skarżący otrzymał postanowienie Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w P. o przekazaniu jego żądania do Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego, od którego do dnia dzisiejszego Skarżący nie otrzymał żadnej odpowiedzi. W dniu 17 marca 2009 r. Skarżący wysłał oficjalną skargę do Ministra Obrony Narodowej.
Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, lub ewentualnie oddalenie. Organ wskazał, że w świetle obowiązujących przepisów do dnia 31 grudnia 2007 r. właściwy organ emerytalny nie był uprawniony do wydawania decyzji w sprawach wynikających z ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej. Również Minister Obrony Narodowej, w piśmie z dnia 8 kwietnia 2009 r. wskazał, że obowiązujące regulacje prawne na dzień zwolnienia Skarżącego jednoznacznie określały, że wojskowy organ emerytalny nie był właściwy do wydawania decyzji administracyjnych w zakresie świadczenia z art. 95 pkt 1 ustawy. Wobec powyższego Dyrektor WBE w Poznaniu uznał, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W postępowaniu sądowoadministracyjnym badaniu podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Kontrola merytoryczna, dotycząca istoty sprawy możliwa jest dopiero, gdy skarga wnoszona przez stronę spełnia warunki określone przepisami prawa - odnośnie niniejszej sprawy - w ustawie z 11 września 2003r. i w ustawie z 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.)
Skarżący został zwolniony z zawodowej służby wojskowej z dniem 31.07.2007 r. Choć wypłaty świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 95 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 141, poz. 892), dokonuje wojskowy organ emerytalny właściwy dla adresu zameldowania żołnierza (art. 96 ust. 7 ustawy), to brak jest podstaw prawnych - jak żądał tego Skarżący, by Dyrektor Biura Emerytalnego w drodze decyzji orzekł w przedmiocie potrąceń ze świadczenia, o którym mowa w art. 95 pkt 1 cytowanej wyżej ustawy. Skoro brak przepisu powszechnie obowiązującego do wydania decyzji przez Dyrektora Biura w przedmiocie potrącenia należności, to nie można skutecznie zarzucić bezczynności w tej materii.
Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego (vide: post. NSA z 6 lipca 2004r. sygn. akt OSK 547/04, publ.: ONSAiWSA 2004/3/51) skargę na bezczynność, wniesioną w sprawie, do której załatwienia nie jest właściwy organ wskazany przez stronę i która nie podlega rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej, uznać należy na niedopuszczalną zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
W tej sytuacji skarga na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna.
/-/ B. Popowska