Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] czerwca [...] r. nr [...] (znak: RAU.73317-0123/005/2008) Burmistrz Miasta i Gminy S., działając na podstawie art. 149 § 3 i art. 145 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071 ze zm., dalej kpa) oraz art. 59 ust. 1, art. 61 i art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80 poz. 717 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku Stowarzyszenia Zwykłego Mieszkańców Wsi R., odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją własną z dnia [...] stycznia [...] r. nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku zakładu przetwórstwa mięsa w R. przy ul. B., na działce nr geod. [...]. Burmistrz uznał, że analiza akt sprawy nie wskazuje na istnienie okoliczności wymienionych w art. 145 kpa uzasadniających wznowienie postępowania.
Właściciele nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z działką nr geod. 25/1, ustaleni na podstawie ewidencji gruntów, zostali listownie zawiadomieni o wszczęciu postępowania ustalającego warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Wokół przedmiotowej działki został wyznaczony obszar analizowany oraz przeprowadzona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Projekt decyzji o warunkach zabudowy został sporządzony przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia. Przed wydaniem decyzji zawiadomiono strony, w trybie art. 10 kpa, o możliwości zapoznania się ze wszystkimi dokumentami zgromadzonymi w sprawie oraz o możliwości zgłaszania uwag. Inwestor został zobligowany, aby przed wystąpieniem o pozwolenie na budowę uzyskał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.
Od opisanej decyzji Burmistrza odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. złożyło Stowarzyszenie Zwykłe Mieszkańców Wsi R.. W ocenie Stowarzyszenia Burmistrz powołując się na sporządzenie projektu decyzji o warunkach zabudowy przez osobę posiadającą stosowne ku temu uprawnienia wskazał na postępowanie, którego sam nie przestrzega.
Pismem z dnia [...] marca [...] r. Stowarzyszenie Zwykłe Mieszkańców Wsi R., reprezentowane przez radcę prawnego [...], złożyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. Pełnomocnik Stowarzyszenia wskazał w uzasadnieniu skargi, że odwołanie wpłynęło do Urzędu Miasta i Gminy w S. w dniu [...] czerwca [...] r. po czym pismem z dnia [...] czerwca [...] r. zostało przekazane przez Burmistrza do Kolegium. Dnia [...] września [...] r. Stowarzyszenie wystąpiło do Kolegium z zapytaniem o termin załatwienia sprawy, jednak do chwili skargi Kolegium nie odpowiedziało na to pytanie, jak również nie rozstrzygnęło sprawy.
W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej odrzucenie. Kolegium wskazało, że przedmiotowe odwołanie wpłynęło w dniu [...] czerwca [...] r., zostało ujęte w ewidencji i rozpatrzone na posiedzeniu w dniu [...] kwietnia [...] r. Organ odwoławczy uchylił decyzję Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] czerwca [...] r. nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Kolegium wskazało, że zwłoka w załatwianiu sprawy spowodowana była ogromnym wpływem spraw i oceniło, że z uwagi na zakończenie postępowania odwoławczego, sądowoadministracyjne postępowanie dotyczące bezczynności Kolegium jest bezprzedmiotowe, co uzasadnia wniosek o odrzucenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Bezczynność organu powstaje po upływie terminu do wydania aktu indywidualnego lub czynności, a istotą żądania dochodzonego w skardze na bezczynność jest zobowiązanie organu przez sąd administracyjny do załatwienia sprawy w wyznaczonym terminie.
Zgodnie z art. 35 § 3 in fine k.p.a. załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym winno nastąpić w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania.
W przedmiotowej sprawie odwołanie organ pierwszej instancji nadał 30.06.2010 r., a wpłynęło do Samorządowego Kolegium Odwoławczego 2 lipca 2009 r. (k.15 akt administracyjnych), a nie jak to napisano w odpowiedzi na skargę 25.06.2009 r. Błędnie również w odpowiedzi na skargę wpisano, że bezczynność dotyczy odwołania od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z 22.01.2008r. nr [...] znak [...] gdyż odwołanie dotyczy decyzji z 3.06.2009r. nr [...] Burmistrza Miasta i Gminy S. odmawiającej wznowienia postępowania.
Wreszcie błędem jest wadliwa data postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego gdyż datą rozpatrzenia odwołania mógł być termin 12 kwietnia 2010r., a nie 2009r. bowiem nie można rozpoznać odwołania dwa miesiące wcześniej przed jego złożeniem, więc w tym względzie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego nr [...] wymaga sprostowania.
Faktem jednak niespornym jest, że do rozpoznania odwołania doszło po upływie 8 miesięcy.
Odnosząc się do usprawiedliwienia organu odwoławczego dużą ilością spraw należy stwierdzić, ze organ w takiej sytuacji winien skorzystać z przepisów art.36 K.p.a.
Jednakże przed rozpoznaniem sprawy przez Sąd pierwszej instancji, organ, którego działanie objęte było skargą na bezczynność podjął czynności i wydał decyzję a więc w chwili orzekania przez Sąd zaistniała bezprzedmiotowość postępowania sądowego – art.161 §1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz.1270 ze zm.) i postępowanie w sprawie należało umorzyć o czym orzeczono w pkt I postanowienia.
Umorzenie postępowania wobec wydania decyzji przez organ, oznacza, że przegraną stroną postępowania jest organ, który w wyniku wniesienia skargi na bezczynność usunął stan niezgodności z prawem. Z tych też powodów Sąd uznał za uzasadnione żądanie zwrotu kosztów postępowania, jednakże nie w kwocie określonej w skardze na 597 złotych.
Do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony (art.205 §2 ppsa). Zgodnie z §2 ust.1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz.1349 ze zm.), zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Podstawę zasądzenia opłaty, o której mowa w ust.1, stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3 i 4 przywołanego rozporządzenia.
Opłata ta nie może być wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna ani przekraczać wartości przedmiotu sprawy. W myśl natomiast § 18 ust.1 pkt 1 lit. "c" tego samego rozporządzenia, stawka minimalna wynosi w postępowaniu przed sądem administracyjnym, w pierwszej instancji w tzw. "innej sprawie" 240 zł.
W niniejszej sprawie Sąd orzekając o zwrocie kosztów na rzecz strony skarżącej ustalił – na podstawie wszystkich wcześniej powołanych przepisów – opłatę adekwatną do czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa, w minimalnej wysokości (240 zł). W ocenie Sądu pełnomocnik skarżącego nie wykazał nakładu pracy uzasadniającego ustalenie opłaty za jego czynności w wyższej wysokości. Podkreślić przy tym należy, że czynności podjęte przez pełnomocnika ograniczały się w zasadzie do sporządzenia skargi, w której zażądano wydania przez Kolegium stosownego orzeczenia, tj. uwzględnienia skargi w trybie autokontroli; a także uwzględnienia skargi na bezczynność Kolegium i zobowiązanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. do rozpoznania odwołania Stowarzyszenia od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] r. nr [...] odmawiającej wznowienia postępowania.
Sąd nie podziela argumentacji pełnomocnika skarżącego Stowarzyszenia, że sprawa wymagała dużego nakładu pracy, analizy akt sprawy i zapoznania się z obszerną dokumentacją Stowarzyszenia. Przedmiotem niniejszej sprawy jest bezczynność organu, a sposób formułowania skargi zarówno w kontrolowanej sprawie jak i kilkudziesięciu spraw, w których występuje tenże sam pełnomocnik, skarżąc bezczynność różnych organów wskazuje wręcz na tożsame treści skarg, za wyjątkiem dat, nazw organów, czy numerów kwestionowanych aktów. Stąd w przedmiotowej sprawie Sąd zasądził koszty w łącznej kwocie 357 zł, na którą to kwotę składają się wpis od skargi w wysokości 100 zł, 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa i 240 zł wynagrodzenia pełnomocnika.
Z powyższych względów orzeczono jak w pkt II postanowienia.
L.S.