Uzasadnienie
Dnia [...] lutego [...] r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. wpłynął wniosek Stowarzyszenia Zwykłego Mieszkańców Wsi R. o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] stycznia [...] r. nr [...] określającej warunki zabudowy dla inwestycji: budowy budynku zakładu przetwórstwa mięsa na działce geodezyjnej nr [...] w R. przy ul. B. Stowarzyszenie wskazało we wniosku, że nieprawidłowo został wyznaczony obszar analizowany wokół działki budowlanej. Przeprowadzając analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu organ gminy nie uwzględnił obszaru już zabudowanego budynkami jednorodzinnymi. Obszar analizowany graniczy z terenem przeznaczonym w obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy pod zabudowę jednorodzinną wzdłuż ul. B. Wydając decyzję z dnia [...] stycznia [...] r. nr [...] o warunkach zabudowy organ gminy zignorował przeznaczenie terenu pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną zapisane w studium. Ponadto Stowarzyszenie zwróciło się o dopuszczenie do udziału w postępowaniu.
Pismem z dnia [...] kwietnia [...] r. Stowarzyszenie Zwykłe Mieszkańców Wsi R., reprezentowane przez radcę prawnego [...] wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. skargę na bezczynność SKO w P. Stowarzyszenie wskazało, że do dnia złożenia skargi Kolegium nie podjęło żadnych działań, w szczególności nie wszczęło postępowania, nie wydało postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania lub dopuszczenia do udziału w postępowaniu organizacji społecznej.
W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalanie i wskazał, że w związku ze złożonym wnioskiem Kolegium wystąpiło do Stowarzyszenia, reprezentowanego w postępowaniu administracyjnym przez J. K., o przedstawienie statutu Stowarzyszenia, wyjaśnienie kwestii interesu społecznego Stowarzyszenia oraz o sprecyzowanie zarzutu rażącego naruszenia prawa przez Burmistrza Miasta i Gminy S. przy wydawaniu decyzji z dnia [...] stycznia [...] r. nr [...]. Dnia [...] maja [...] r. do Kolegium wpłynęła odpowiedź pełnomocnika wraz z załączonym regulaminem Stowarzyszenia.
W związku z tym postanowieniem z dnia [...] maja [...] r. nr [...] SKO w P. wszczęło z urzędu, na podstawie art. 156 § 1 i art. 31 § 1-2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071 ze zm.) postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] stycznia [...] r. nr [...] oraz dopuściło Stowarzyszenie do udziału w postępowaniu uznając, że przemawia za tym interes społeczny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Bezczynność organu powstaje po upływie terminu do wydania aktu indywidualnego lub czynności, a istotą żądania dochodzonego w skardze na bezczynność jest zobowiązanie organu przez sąd administracyjny do załatwienia sprawy w wyznaczonym terminie. Organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 kpa lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji – wyrok NSA z 20 lipca 1999 r. I SA/Po 60/99 (OSP 2000 nr 6, poz. 87). W przedmiotowej sprawie wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] stycznia [...] r. nr [...] wpłynął do Samorządowego Kolegium Odwoławczego dnia [...] lutego [...] r.
Już [...] kwietnia [...] r. za pośrednictwem organu wpłynęła skarga na bezczynność do Sądu Administracyjnego.
[...] kwietnia [...] r. organ wezwał pełnomocnika skarżącego Stowarzyszenia do przedłożenia statutu Stowarzyszenia i wyjaśnienia na czym polega interes społeczny Stowarzyszenia uzasadniający żądanie wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. Nie można więc podzielić argumentacji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że dopiero po uzyskaniu odpowiedzi przez pełnomocnika skarżącego Stowarzyszenia możliwym było nadanie sprawie biegu. Akta sprawy wyraźnie wskazują, że od daty wpływu wniosku 11.02.2010 r., do dnia wezwania kierowanego do pełnomocnika (23.04.2010 r.), a którego to wezwania w aktach brak, organ nie podejmował żadnych czynności.
Skoro art. 35 kpa mówi o "załatwieniu sprawy" w ciągu miesiąca (wymagającej postępowania wyjaśniającego), a w ciągu dwóch miesięcy (sprawy szczególnie skomplikowanej) to bez wątpienia organ pozostawał w bezczynności. Ostatecznie jednak biorąc pod uwagę, że dnia 7 maja 2010 r. wszczęto postępowanie o stwierdzenie nieważności postępowanie w sprawie należało umorzyć, wskazując jako podstawę art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. W tym zakresie należy przytoczyć Uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 listopada 2008 r. I OPS 6/08 (ONSA, WSA 2009/4/63), która stanowi, że "przepis art. 161 § 1 pkt 3 z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu – w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a – organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności.
Uzasadnione jest również żądanie zasądzenia zwrotu kosztów postępowania jakkolwiek nie w żądanej kwocie 597 złotych. Umorzenie postępowania wobec wydania postanowienia o wszczęciu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej oznacza, że przegraną stroną postępowania jest organ, który w wyniku wniesienia skargi na bezczynność usunął stan niezgodności z prawem.
Do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony (art. 205 § 2 ppsa). Zgodnie z § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1349 ze zm.), zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Podstawę zasądzenia opłaty, o której mowa w ust. 1, stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3 i 4 przywołanego rozporządzenia.
Opłata ta nie może być wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna ani przekraczać wartości przedmiotu sprawy. W myśl natomiast § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" tego samego rozporządzenia, stawka minimalna wynosi w postępowaniu przed sądem administracyjnym, w pierwszej instancji, w tzw. "w innej sprawie" – 240 zł.
W niniejszej sprawie Sąd, orzekając o zwrocie kosztów na rzecz strony skarżącej ustalił – na podstawie wszystkich wcześniej powołanych przepisów – opłatę adekwatną do czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa, w minimalnej wysokości (240 zł). W ocenie Sądu pełnomocnik skarżącego nie wykazał nakładu pracy uzasadniającego ustalenie opłaty za jego czynności w wyższej wysokości. Podkreślić przy tym należy, że czynności podjęte przez pełnomocnika ograniczały się w zasadzie do sporządzenia skargi, w której zażądano wydania przez Kolegium stosownego orzeczenia, tj. uwzględnienia skargi w trybie autokontroli; a także uwzględnienia skargi na bezczynność Kolegium i zobowiązanie organu do wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej Burmistrza Miasta i Gminy S. z [...] czerwca [...] r.
Sąd nie podziela argumentacji pełnomocnika skarżącego Stowarzyszenia, że sprawa wymagała dużego nakładu pracy, analizy akt sprawy, i zapoznania się z obszerną dokumentacją Stowarzyszenia. Przedmiotem niniejszej sprawy jest bezczynność organu, a sposób formułowania skargi zarówno w kontrolowanej sprawie jak i kilkudziesięciu spraw, w których występuje tenże sam pełnomocnik skarżąc bezczynność różnych organów wskazuje wręcz na tożsame treści skarg, za wyjątkiem dat, nazw organów, czy numerów kwestionowanych aktów. Stąd w przedmiotowej sprawie Sąd zasądził koszty w łącznej kwocie 357 złotych, na którą to kwotę składają się wpis od skargi w wysokości 100 zł, 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa i 240 złotych wynagrodzenia pełnomocnika.
Z powyższych względów orzeczono jak w postanowieniu.
MZ