Uzasadnienie
W dniu [...] kwietnia [...] roku pełnomocnik Stowarzyszenia Zwykłego Mieszkańców Wsi R. złożył za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. w załatwieniu zażalenia na postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy S. o podjęciu postępowania znak: [...] z dnia [...] listopada [...] roku przekazanego do SKO w P. pismem z dnia [...] marca [...] roku.
W skardze pełnomocnik skarżącego wniósł o:
- 1. wydanie stosownego orzeczenia przez SKO w P. w przedmiotowej sprawie tj. uwzględnienie skargi w trybie autokontroli na podstawie art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ppsa) lub
- 2. o uwzględnienie skargi na bezczynność SKO w P. i zobowiązanie SKO w P. do załatwienia sprawy - rozpatrzenia zażalenia z dnia 30 listopada 2009 r., w określonym przez WSA w P. terminie, w przypadku niezałatwienia sprawy przez SKO w P. w trybie autokontroli,
- 3. zasądzenie od SKO w P. na rzecz skarżącego stowarzyszenia kosztów postępowania w kwocie 837 zł [wynagrodzenia pełnomocnika 720 zł (3x stawka minimalna = 50 % stawki dopuszczalnej), kosztów sądowych - wpisu 100 zł, kosztów udzielonego pełnomocnictwa - opłaty skarbowej 17 zł). Zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. powinien wziąć pod uwagę duży wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, która okazała się być dość zawiłą. Nie ulega najmniejszej wątpliwości, że z uwagi na stan faktyczny i prawny sprawy (skomplikowany) sporządzenie skargi wymagało dużego nakładu pracy, a więc wielogodzinnej analizy akt sprawy, które są w posiadaniu Stowarzyszenia, przepisów postępowania administracyjnego i sądowego, orzecznictwa i piśmiennictwa. Powyższe okoliczności z pewnością uzasadniaj ą przyznanie wynagrodzenia w wysokości wyższej niż minimalna.
Pełnomocnik skarżącego zarzucił Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu naruszenie przepisu art. 35 § 3 kpa polegające na nie załatwieniu sprawy zażalenia w ciągu miesiąca od dnia otrzymania.
Skarga została uzasadniona tym, że postanowieniem znak: [...] z dnia [...] listopada [...] r. Burmistrz Miasta i Gminy S. podjął zawieszone postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji sieci wodociągowej. Na postanowienie to Stowarzyszenie Zwykłe Mieszkańców Wsi R. wniosło w dniu [...] listopada [...] r. zażalenie.
Dopiero po ponad trzech miesiącach pismem znak: [...] r. Burmistrz Miasta i Gminy S. przesłał zażalenie do SKO w P. Od daty przesłania zażalenia minął ponad miesiąc, a SKO w P. nie podjęło żadnych działań w przedmiotowej sprawie.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium odwoławcze wniosło o umorzenie postępowania. Stanowisko swoje uzasadniło tym, że akta sprawy organu pierwszej instancji wraz z zażaleniem Stowarzyszenia zostały przekazane do Kolegium w dniu 19 marca 2010r.
W dniu [...] marca [...] r Kolegium wystąpiło do Stowarzyszenia z pismem wzywającym do uzupełnienia zażalenia o statut stowarzyszenia. Mimo dwukrotnego awizowania przesyłki pocztowej przedstawicielka Stowarzyszenia nie podjęła listu w terminie. W dniu l kwietnia 2010r J. K. z firmy "A" poinformował Kolegium o tym, iż jest pełnomocnikiem Stowarzyszenia, wobec tego Kolegium wezwało nowego pełnomocnika do uzupełnienia akt o żądane wcześniej dokumenty.
W dniu 6 maja 2010r Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wydało w sprawie z zażalenia Stowarzyszenia postanowienie nr [...], w którym utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy w S. z dnia [...] listopada [...] r o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sprawa podlega umorzeniu.
W pierwszej kolejności konieczne jest wskazanie, że w sytuacji, gdy organ administracji publicznej, którego dotyczyła skarga na bezczynność, do daty orzekania przez sąd administracyjny wyda akt lub podejmie czynność, której domagała się strona, przestaje tkwić w bezczynności. Oznacza to, że organ we własnym zakresie usunął istniejące naruszenie prawa, przyznając, że pozostawał w bezczynności. Tym samym uznać należy, że skarga na bezczynność została uwzględniona w trybie tzw. samokontroli organu. Organ administracji publicznej, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, stosowanie do art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: p.p.s.a może bowiem w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Powyższe stanowisko zostało również zaprezentowane w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. I OPS 6/08, LEX nr 463487.
Zgodnie z przepisem art. 161. § 1.ppsa sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania:
- 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę;
- 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba, że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania;
- 3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
W niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze,któremu bezczynność zarzucono w skardze,w ramach autokontroli w dniu 6 maja 2010 roku wydał decyzję w przedmiocie rozpoznania zażalenia na postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy S. o podjęciu zawieszonego postępowania. Skoro, zatem w momencie rozpoznawania przez Sąd skargi organ nie pozostawał już w bezczynności, to brak jest podstaw do zastosowania żądanego przez skarżącego trybu przewidzianego w art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i orzekania o obowiązku wydania przez organ we wskazanym terminie aktu lub podjęcia czynności. Tym samym dalsze rozpoznawanie sprawy ze skargi stowarzyszenia stało się bezprzedmiotowe.
Oczywistym zaś jest, że w razie umorzenia postępowania z przyczyn określonych w art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżący ma możliwość ubiegania się o zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, stosownie do art. 201 § 1 powyższej ustawy (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 04 sierpnia 2009 r., II OSK 646/09, dostępny w Internecie pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie, zgodnie z zasadą wyrażoną w § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielanej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) Sąd, zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia.
W ocenie Sądu domaganie się przez pełnomocnika zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w wysokości trzykrotności stawki minimalnej jest żądaniem oczywiście bezzasadnym i nadmiernie wygórowanym. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego ograniczył się w istocie do wskazania daty przesłania zażalenia przez Burmistrza Miasta i Gminy S. do SKO oraz podania,iż upłynął już żądany ustawowo termin trzydziestu dni do jego rozpoznania. Powyższe wskazuje na bezzasadność twierdzeń pełnomocnika o znacznym nakładzie pracy,gdyż nie odzwierciedla tego nakładu uzasadnienie skargi. Najbardziej zaś rozbudowaną częścią skargi jest właśnie punkt trzeci,dotyczący zwrotu kosztów postępowania.
Zatem, zdaniem Sądu, charakter powyższej sprawy jak i poczyniony wkład pracy pełnomocnika strony, nie uzasadnia przyznania kosztów zastępstwa procesowego w wysokości wyższej, niż stawki minimalnej rozporządzenia w kwocie 240 zł powiększonej o kwotę 17 zł z tytułu zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.
W uznaniu Sądu Samorządowe Kolegium Odwoławcze tkwiło w bezczynności aż do daty 6 maja 2010 roku. Powinno bowiem przedmiotowe zażalenie rozpoznać już w dniu 1 kwietnia 2010 roku, gdyż w tej dacie dysponowało zaświadczeniem Starosty P. o wpisie stowarzyszenia zwykłego do ewidencji stowarzyszeń prowadzonej przez Starostę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze dopiero w dacie 4 maja 2010 roku (a więc po upływie jednego miesiąca od daty kiedy mogło rozpoznać zażalenie) wydało zarządzenie wzywające pełnomocnika Stowarzyszenia o przedłożenie odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego Stowarzyszenia Zwykłego Mieszkańców R. Tymczasem z przepisów prawa, jak i z przedłożonego już wcześniej zaświadczenia Starosty wynika,że stowarzyszenia zwykłe nie są do tegoż rejestru wpisywane.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 postanowił jak w sentencji postanowienia.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 201 § 1 ppsa zwracając skarżącemu oprócz kosztów zastępstwa procesowego kwotę opłaconego wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł. jh