Uzasadnienie
P. P. (dalej: "Skarżący") wraz z B. P. złożyli skargę na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w [...] w przedmiocie udzielenie informacji publicznej. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego, Skarżący pismem z dnia 01 lutego 2012 r. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy, w zakresie całkowitym lub częściowym, w związku z obecną sytuacją rodzinną i materialną (k. 21 akt sądowych). Złożony wniosek nie został sporządzony na wymaganym urzędowym formularzu "PPF". W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału przesłano Skarżącemu urzędowy formularz wzywając, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, o wypełnienie formularza i przesłanie Sądowi po wypełnieniu, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (k. 20, 30). Wezwanie doręczono w dniu 23 lutego 2012 r. (k. 32), jednak Skarżący nie złożył wypełnionego formularza-wniosku o przyznanie prawa pomocy.
W związku z tym, zarządzeniem z dnia 13 marca 2012 r., sygn. akt IV SAB/Po 3/12, referendarz sądowy pozostawił wniosek Skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Zarządzenie, opatrzone stosownym pouczeniem, w tym pouczeniem o sprzeciwie, doręczono Skarżącemu w dniu 02 kwietnia 2012 r. (k. 38). W zakreślonym ustawą terminie Skarżący wniósł sprzeciw od ww. zarządzenia referendarza sądowego, wskazując na pouczenie i uzasadniając, że nie zgadza się z pozostawieniem wniosku bez rozpoznania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek należało pozostawić bez rozpoznania.
Zgodnie z art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 270, dalej: "p.p.s.a.") od zarządzeń referendarza sądowego m.in. o pozostawieniu wniosku o prawo pomocy bez rozpoznania przysługuje stronie sprzeciw do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Skuteczne wniesienie sprzeciwu – wobec treści art. 260 p.p.s.a. – skutkuje utratą mocy takiego zarządzenia, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
W niniejszej sprawie sprzeciw został wniesiony skutecznie, zatem wniosek o przyznanie prawa pomocy podlega rozpatrzeniu przez sąd.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że postępowanie o przyznanie prawa pomocy jest postępowaniem sformalizowanym. Rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy uzależnione jest od spełnienia wymogu formalnego – złożenia wniosku na urzędowym formularzu PPF, w którym winno znaleźć się oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach; a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna – ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym oraz oświadczenie strony o niezatrudnieniu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym (art. 252 § 1 i 2 p.p.s.a.). Brak spełnienia warunku formalnego, tj. złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, skutkuje, zgodnie z art. 257 p.p.s.a., pozostawieniem wniosku bez rozpoznania.
W niniejszej sprawie Skarżący nie złożył wniosku na wymaganym urzędowym formularzu i mimo wezwania, zawierającego pouczenie o skutkach nieusunięcia braku w zakreślonym terminie, wskazanego braku nie uzupełnił. Wobec powyższego, na podstawie art. 260 p.p.s.a. w związku z 257 p.p.s.a., Sąd postanowił, jak w sentencji.
Na podstawie art. 6 p.p.s.a. Sąd informuje Skarżącego, że przewidziane w przepisach p.p.s.a. uprawnienie do uzyskania prawa pomocy nie jest ograniczone żadnym terminem, wobec czego pozostawienie przez Sąd bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy z powodu niezłożenia go na urzędowym formularzu nie stoi na przeszkodzie wystąpieniu przez stronę z kolejnym wnioskiem (tak też J.P. Tarno, P.p.s.a. Komentarz, Warszawa 2010, uw. 2 do art. 257).