Uzasadnienie
Sygn. akt IV SAB/Po [...]
Stowarzyszenie Zielony B. z siedzibą w B. (dalej: "Stowarzyszenie", "skarżący") w dniu 15 grudnia 2016r. (data stempla pocztowego) wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania prowadzonego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zakresie rozpoznania wniosku Stowarzyszenia Zielony B. z dnia 30 października 2015 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Gminy K. z dnia [...] maja 2012 r., nr [...], wnosząc o zobowiązanie Kolegium do rozpoznania wniosku w terminie jednego tygodnia od dnia doręczenia organowi prawomocnego orzeczenia Sądu oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego. Ponadto wniesiono o stwierdzenie rażącego naruszenia prawa. Skarżący wskazał, że pismem z dnia 17 listopada 2016r. wezwał organ do usunięci naruszenia prawa.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że Stowarzyszenie w dniu 5 listopada 2015 r. złożyło wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Gminy K. z dnia [...] maja 2012 r., [...] ustalającej warunki zabudowy działki oznaczonej nr ewid. [...] i [...] położonej przy ul. [...] w B., gm. K. dla inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalnego zlokalizowanego w granicy działek [...] i [...] i [...] wraz z decyzją zmieniającą z dnia [...] października 2012 r. Dalej wskazano, że w sprawie zapadły wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu sygn. akt IV SAB/Po 3/16 oraz sygn. akt IV SA/Po 214/16, po których Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie załatwiło sprawy w przewidzianym terminie, a strona została jedynie poinformowana o innym terminie załatwienia sprawy. Organ wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy za 3,5 miesiąca, który to termin wielokrotnie przekracza terminy załatwienia sprawy przewidziane przez ustawodawcę. Stowarzyszenie wskazało, że od dnia otrzymania wyroku sygn. akt IV SA/Po 214/16 organ ograniczył się jedynie do wysłania do skarżącego pisma, ze załatwi sprawę za wiele miesięcy.
Zdaniem skarżącego Kolegium pozostaje w bezczynności i działa w tej sprawie przewlekle. Nie podejmuje bowiem żadnych czynności, które mają zmierzać do zakończenia sprawy. Skarżący wskazał również, że Kolegium już raz wydało w tej sprawie decyzję na identyczny wniosek innych wnioskodawców (która to decyzja została później uchylona przez organ z przyczyn proceduralnych). Zatem organ sprawę już doskonale zna i zapewne posiada w swoim archiwum akta wyżej wymienionych spraw.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie wskazując, że w dniu [...] października 2016r. wydało postanowienie nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności, a w dniu [...] listopada 2016r.
po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wydało postanowienie nr [...] utrzymujące w mocy zaskarżone postanowienie. Postanowienie Kolegium z dnia [...] listopada 2016r. zostało skutecznie doręczone skarżącej w dniu 18 grudnia 2016r.
Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących przewlekłości postępowania wskazano, iż sprawa z wniosku Stowarzyszenia Zielony B. po raz kolejny stała się przedmiotem rozpatrzenia Kolegium po przekazaniu w dniu 23 sierpnia 2016r. całości akt sprawy wraz z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 czerwca 2016r. sygn. akt IV SA/Po 214/16. Kolegium wyjaśniło również, że w dniu [...] października 2016r. i [...] listopada 2016r. sprawę prowadziły dwa różne składy orzekające. Każdy z nich z osobna miał zatem obowiązek zgromadzenia całości akt postępowania i zapoznania się z materiałem dowodowym. Z powyższego zdaniem Kolegium wynika, że sprawa nie była prowadzona w sposób przewlekły.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Skarga okazała się częściowo zasadna.
Na wstępie należy wskazać, iż złożona w sprawie niniejszej skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Od dnia 15 sierpnia 2015 r. obowiązuje bowiem regulacja art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016r. poz. 718 ze zm. – dalej p.p.s.a.), zgodnie z którą sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Oznacza to, że w przypadku skarg na bezczynność i przewlekłość organu w obecnym stanie prawnym skierowanie ich do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony.
W myśl art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wskazane w art. 3 § 2 pkt 1–7 i § 3 p.p.s.a., a także, jak wynika z art. 3 §2 pkt 8 p.p.s.a., na bezczynności organów administracji publicznej lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 p.p.s.a lub przewlekłe prowadzenie posterowania w przypadku określonym w pkt 4a. Ponadto zgodnie z art. 3 §2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Badanie merytorycznej zasadności skargi musi zostać jednak poprzedzone sprawdzeniem jej wymogów formalnych, w tym dopuszczalności skargi.
Zgodnie z art. 52 §1 p.p.s.a. skargę (w tym także skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 §2 p.p.s.a.).
W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, jej wniesienie jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. – dalej k.p.a). Przepis ten stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Z treści cytowanych przepisów wynika zatem, że uprzednie złożenie zażalenia lub wezwania do usunięcia naruszenia prawa stanowi niezbędny warunek złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Obowiązujące przepisy prawa w zakresie administracyjnego toku postępowania nie przewidują organu wyższego stopnia nad Samorządowym Kolegium Odwoławczym, wobec tego skarga na bezczynność i przewlekłość postępowania tego organu winna zostać poprzedzona złożeniem wezwania do usunięcia naruszenia prawa do właściwego Samorządowego Kolegium Odwoławczego w trybie art. 52 § 3 k.p.a.
Niewyczerpanie przepisanych środków zaskarżenia sprawia, że wniesienie skargi nie jest dopuszczalne i obliguje sąd administracyjny do jej odrzucenia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że skarga jest dopuszczalna, gdyż została złożona po wezwaniu Kolegium do usunięcia naruszenia prawa w zakresie braku rozpoznania wniosku Stowarzyszenia o ponowne rozpoznanie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Gminy K. z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] Skarżona bezczynność i przewlekłość dotycząca ostatecznego rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności objęta jest również zakresem kontroli sądu.
Przechodząc do oceny zasadności wniesionej skargi należy stwierdzić, że skarżący zarzuca organowi bezczynność i przewlekłość. Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że objęcie jedną skargą bezczynności i przewlekłości postępowania, inicjuje jedną sprawę sądowoadministracyjną, w której sąd ma obowiązek rozpoznać i rozstrzygnąć spór o legalność braku wydania aktu lub podjęcia czynności. Pozostaje to w związku z zasadą, że przedmiotem zaskarżenia w konkretnym postępowaniu może być tylko jedna decyzja, postanowienie, inny akt lub podjęta czynność. Liczba zaskarżonych aktów lub czynności determinuje zatem liczbę spraw sądowoadministracyjnych. Przedmiotem postępowania w sprawie ze skargi zarówno na bezczynność, jak i przewlekłość organu stanowi zatem ustalenie, czy zachodzi potrzeba zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności. Sąd zobowiązany jest również do oceny, czy postępowanie w sprawie prowadzone było przewlekle.
W tym miejscu należy wskazać, iż przedmiotowa skarga Stowarzyszenia Zielony B. w przedmiocie bezczynności i przewlekłości postępowania prowadzonego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zakresie rozpoznania wniosku Stowarzyszenia z dnia 30 października 2015 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Gminy K. z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] jest już drugą skargą Stowarzyszenia w przedmiocie bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji objętej wnioskiem Stowarzyszenia z dnia 30 października 2015 r. Poprzednio wniesiona skarga została rozpoznana przez tut.
Sąd wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2016r. sygn. akt IV SAB/Po 3/16, w którym umorzono postępowanie w zakresie zobowiązania Kolegium do rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji; stwierdzono, że Kolegium dopuściło się bezczynności i przewlekłości; stwierdzono, że bezczynność i przewlekłość nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa: oraz oddalono wniosek o wymierzenie grzywny. W stanie faktycznym sprawy należy również wskazać, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 15 czerwca 2016r. sygn. akt IV SA/Po 214/16 uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2016r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Gminy K. z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] i poprzedzające je postanowienie Kolegium z dnia [...] stycznia 2016r., nr [...] Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, iż w ramach niniejszej skargi na bezczynność i przewlekłość zakresem kontroli objęte jest postępowanie prowadzone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze po doręczeniu akt sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem Sądu z dnia 15 czerwca 2016r. sygn. akt IV SA/Po 214/16.
Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a.: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
- 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
- 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). W orzecznictwie sądowym prezentowane jest stanowisko zgodnie z którym środki stosowane na podstawie art. 149 p.p.s.a. nie mają na celu wyłącznie dyscyplinowania organów administracji, ale mają w szerszym zakresie przeciwdziałać ich opieszałości w prowadzeniu spraw oraz służyć usuwaniu negatywnych skutków wynikających z bezczynności lub przewlekłości postępowań administracyjnych. Wydanie przez organ administracji decyzji po wniesieniu do sądu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, a także wydanie decyzji przed wniesieniem tych skarg, nie stanowi przeszkody do ich merytorycznego rozpoznania, na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. Uwzględnienie skargi w takim przypadku polega na rozstrzygnięciu czy bezczynność lub przewlekłość postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa i ewentualnym wymierzeniu grzywny (por. np. wyroki NSA z dnia 5 stycznia 2016 r. sygn. akt I OSK 1832/15; z dnia 3 września 2013 r., sygn. akt II OSK 891/13).
Uwzględniając fakt, iż Stowarzyszenie zarzuciło Kolegium bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania odrębnie należy rozważyć, czy organ dział przewlekle, oraz czy na dzień złożenia skargi i na dzień wydania wyroku organ pozostawał w bezczynności.
Odnosząc się do zarzutów skargi w zakresie bezczynności stwierdzić należy, iż ma ona miejsce wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym w przepisach prawa i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Bezczynność organu zachodzi zatem wówczas, gdy ciąży na nim wynikający z przepisów prawa obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia w nim stosownego rozstrzygnięcia (stosownej czynności), a obowiązku tego organ nie wypełnia w nakazanym terminie.
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż jak wynika z akt sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] listopada 2016r. Nr [...], po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymało w mocy własne postanowienie z dnia [...] października 2016 nr [...] odmawiające wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Gminy K. z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] Jak wynika z akt sprawy wskazane wyżej postanowienie z dnia [...] listopada 2016r. zostało nadane w dniu 15 grudnia 2016r. i doręczone stronie skarżącej w dniu 16 grudnia 2016r., a więc 1 dzień po złożeniu skargi. Z dniem doręczenia postanowienia powstał skutek związania organu wydanym orzeczeniem i rozpoczął się bieg terminu na wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Doręczenie stronie skarżącej postanowienia z dnia [...] listopada 2016r. spowodowało również wejście do obrotu prawnego tego orzeczenia jako ostatecznego z dniem jego wydania.
W konsekwencji, nie tylko na dzień orzekania przez Sąd, ale już na dzień wniesienia skargi na bezczynność organu tj. na dzień 15 grudnia 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydając postanowienie rozpoznające wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie pozostawało w bezczynności w zakresie ostatecznego załatwienia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji.
Skoro zatem organ odwoławczy w dacie rozpoznawania sprawy przez Sąd, jak i w dacie wniesienia skargi załatwił sprawę, to uznać trzeba, że nie pozostawał on w bezczynności ani w momencie wnoszenia skargi, ani tym bardziej w momencie wyrokowania przez Sąd. W tej sytuacji Sąd uznał skargę za bezzasadną i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę w części dotyczącej bezczynności, o czym orzekł w pkt 1 sentencji wyroku.
Powyższe nie zwalania jednak Sądu z oceny czy w sprawie wystąpiła zarzucana organowi przewlekłość postępowania. Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że o przewlekłości postępowania można mówić wówczas, gdy organ nie podejmuje żadnych działań, uwzględniając czas niezbędny do ich podjęcia, a więc, gdy postępowanie trwa dłużej niż to konieczne z przyczyn leżących po stronie organu. O przewlekłości mówimy, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez ten organ czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania administracyjnego zaistnieje wówczas, gdy będzie mu można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut przeprowadzania czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. (por. m.in. wyrok NSA z dnia 26 października 2012r., sygn. akt II OSK 1956/12).
A contrario, nie sposób przypisać organowi przewlekłego prowadzenia postępowania w sytuacji, gdy podejmuje on wszelkie możliwe, a konieczne dla zakończenia postępowania działania, które jednakże z przyczyn niezależnych od organu nie przynoszą oczekiwanego skutku w postaci zakończenia postępowania administracyjnego.
W tym miejscu należy wyjaśnić, że zgodnie z treścią art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (art. 35 § 2 k.p.a.). Natomiast załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). Zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy.
Mając powyższe na uwadze celem oceny czy w sprawie wystąpiła przewlekłość w pierwszej kolejności należy wskazać, że po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 czerwca 1016r. sygn. akt IV SA/Po 214/16 akta sprawy zostały zwrócone do Kolegium w dniu 23 sierpnia 2016r. Dalej należy wskazać, że w w/w wyroku Sąd zapisał wskazówki konieczne do prawidłowego rozpatrzenia złożonego przez skarżące Stowarzyszenie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. Mając powyższe na uwadze przy uwzględnieniu okoliczności, iż organ prowadził postępowanie w sprawie wniosku skarżącego Stowarzyszenia już drugi raz, trudno uznać aby niniejsza sprawa na obecnym etapie była szczególnie skomplikowana, co powoduje iż brak było podstaw do prowadzenia przez Kolegium postępowania zakończonego postanowieniem wydanym w I instancji w terminie 2 miesięcy od dnia przekazania akt przez Sąd.
Dalej należy wskazać, że Kolegium wydając postanowienie po złożeniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy nie dochowało miesięcznego terminu do jego rozpoznania i zmuszone było w związku z tym wyznaczyć termin załatwienia sprawy postanowieniem wydanym na podstawie art. 36 §1 k.p.a. Powiadomienie o przesunięciu terminu rozpoznania sprawy nie powoduje jednak, że zwłoka w stosunku do terminów kodeksowych przestaje istnieć i samo przez się nie wyłącza to zarzutu przewlekłości prowadzonego przezeń postępowania. Wskazane przez organ przyczyny zwłoki, jak i poprawność ustalenia nowego terminu rozpoznania sprawy podlegają zatem ocenie sądu.
Mając powyższe należy wskazać, że z akt sprawy nie wynika aby uzasadnionym było wydanie postanowienia o wydłużeniu terminu do jego prowadzenia. Ze zgromadzonego w sprawie materiału nie wynika bowiem aby organ prowadził jakiekolwiek postępowanie wyjaśniające. Dalej należy wskazać, że nadmierny wpływ spraw w stosunku do możliwości orzeczniczych organu, jak i stopień skomplikowania spraw, nie mógł zostać uznany za okoliczności usprawiedliwiające wydłużenie terminu załatwienia sprawy. Żadne problemy organizacyjno-kadrowe nie mogą zostać uznane za "niezależne od organu" w rozumieniu art. 35 § 5 k.p.a. Zabezpieczenie należytej obsady kadrowej zapewniającej terminowe załatwianie spraw administracyjnych należy bowiem do obowiązków samej administracji, a skutki ich ewentualnego niewypełnienia nie mogą być przerzucane na obywatela (inne podmioty spoza struktury administracji). Uzasadnieniem przedłużenia terminu nie może być również konieczność zapoznania się ze sprawą przez kolejne składy orzecznicze Kolegium.
Biorąc pod uwagę powyższe Sąd uznał, że czynności Kolegium w niniejszej sprawie wykonywane były w sposób nieefektywny, co uzasadnia stwierdzenie przewlekłości, o czym Sąd działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł w pkt 2 sentencji wyroku.
W ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie ma jednak podstaw do przyjęcia, iż przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Rażącym naruszeniem prawa jest bowiem stan, w którym wyraźnie, ewidentnie, bezdyskusyjnie i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. W orzecznictwie akcentuje się, iż rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, iż dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Przekroczenie terminu musi być znaczne i niezaprzeczalne.
Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Mając powyższe na uwadze, stwierdziwszy, że w sprawie nie występują przesłanki do uznania rażącego naruszenia prawa, na podstawie art. 149 §1a p.p.s.a orzeczono jak pkt 3 sentencji wyroku.
O zwrocie kosztów Sąd postanowił w pkt. 4 sentencji wyroku na mocy art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.