Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] maja 2010 r. Stowarzyszenie Zwykłe Mieszkańców [...], reprezentowane przez radcę prawnego G. W. złożyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy [...] w udzieleniu informacji publicznej dotyczącej tego, czy aktualnie w Urzędzie Miasta i Gminy [...] są prowadzone prace przygotowawcze (zapadły rozstrzygnięcia) związane z budową szynobusu. Pełnomocnik podkreślił, że Burmistrz pomimo upływu 14 dni nie podjął żadnych działań. Pełnomocnik wniósł o uwzględnienie skargi przez Burmistrza w trybie autokontroli, uwzględnienie skargi przez Sąd w przypadku nie załatwienia sprawy w trybie autokontroli oraz zasądzenie od Burmistrza Miasta i Gminy [...] na rzecz skarżącego Stowarzyszenia kosztów postępowania w kwocie 357 zł wyjaśniając, że na wnioskowaną kwotę składają się wynagrodzenie pełnomocnika w minimalnej wysokości, opłata sądowa od skargi oraz opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa.
W odpowiedzi na skargę Burmistrza Miasta i Gminy [...] wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, że wniosek o udzielenie informacji wpłynął do urzędu dnia 12 maja 2010 r., a pismem z dnia 08 czerwca 2010 r. udzielono Stowarzyszeniu odpowiedzi w przedmiotowej sprawie. Opóźnienie w udzielaniu odpowiedzi związane było z uwagami co do planowanego przebiegu szynobusu, zgłaszanymi do studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Organ ocenił, że treść uzasadnienia skargi nie dotyczy żądania zawartego w treści pisma stowarzyszenia, lecz odrębnej skargi na nieudostępnienie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co winno skutkować oddaleniem skargi przez Sąd.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270: z późn. zm., dalej p.p.s.a.), Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe, z innych przyczyn niż wykazane w pkt 1-2.
Zważyć należy, iż bezczynność organu w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje. Innymi słowy, z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ milczy wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji lub odmawia udzielenia takiej informacji w nieprzewidzianej do tej czynności formie prawnej.
W rozpatrywanym przypadku skarżony organ wobec złożonego w dniu 12 maja 2010 r. wniosku o udostępnienie informacji publicznej pozostawał w bezczynności do dnia doręczenia skarżącemu żądanego dokumentu, co w niniejszej sprawie nastąpiło już po skutecznym wniesieniu skargi. W tym miejscu należy zauważyć, iż zgodnie z ustawą z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku.
Z akt sprawy bezsprzecznie wynika, iż skarga na bezczynność wpłynęła do organu w dniu 31 maja 2010 r. Organ administracji wyjaśnił w odpowiedzi na skargę, że udzielił odpowiedzi dnia 08 czerwca 2010 r., zatem dopiero po wniesieniu skargi skarżony organ dokonał czynności materialno-technicznej. Poza sporem jest, więc, że organ przekroczył wskazany w ustawie czternastodniowy termin. Powyższego faktu w żaden sposób nie zmienia to, że fragment uzasadnienia skargi (punkt 1 uzasadnienia) nie koresponduje z żądaniem skargi. Tego typu uchybienie nie może mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia Sądu w niniejszej sprawie, zresztą właściwe uzasadnienie skargi zostało przez pełnomocnika skarżącego złożone do akt wraz z pismem z dnia 23.06.2010 r.
Wskazać należy, iż w sytuacji, gdy organ w bezczynności już nie pozostaje, przestał istnieć cel postępowania sądowego i w konsekwencji Sąd nie może zastosować trybu przewidzianego w art. 149 p.p.s.a., to znaczy w przypadku uznania zasadności skargi zobowiązać organ do rozpatrzenia sprawy w sposób prawem przewidziany. Stąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu orzekł, jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O kosztach orzeczono na mocy art. 201 §1 p.p.s.a. jh