Uzasadnienie
Skarżący R. M. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika Radcę Prawnego G. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. w załatwieniu wszczętego z urzędu w dniu [...] października [...] roku postępowania administracyjnego w sprawie samowolnie wybudowanej szklarni o wym.8,60x3,20 m oraz średniej wys.1,95 m na nieruchomości położonej w O. przy ul. G., działka nr [...].
W treści skargi wniósł o wydanie orzeczenia w przedmiotowej sprawie przez PINB w O. tj. uwzględnienie skargi w trybie autokontroli na podstawie art.54§3ppsa albo o uwzględnienie skargi na bezczynność PINB w O. i zobowiązanie go do załatwienia sprawy-samowolnie wybudowanej szklarni, w określonym przez WSA w P. terminie, w przypadku nierozstrzgnięcia sprawy przez PINB w O. w trybie autokontroli, oraz o zasądzenie od PINB w O. na rzecz skarżącego kosztów postępowania w kwocie 837 (wynagrodzenia pełnomocnika -720zł (3xstawka minimalna=50% stawki dopuszczalnej), kosztów sądowych-wpisu 100 zł, kosztów udzielonego pełnomocnictwa –opłaty skarbowej 17 zł.Zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. powinien wziąć pod uwagę duży nakład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, która okazała się być zawiłą.
Pełnomocnik skarżącego jednocześnie podniósł, że z uwagi na stan faktyczny i prawny sprawy (skomplikowany) oraz długi okres toczącego się postępowania administracyjnego ponad 3 lata, sporządzenie skargi wymagało dużo nakładu pracy, a więc wielogodzinnej analizy akt sprawy, przepisów postępowania administracyjnego i sądowego, orzecznictwa i piśmiennictwa. Powyższe okoliczności z pewnością uzasadniają przyznanie wynagrodzenia w wyższej kwocie aniżeli minimalna.
W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego podał, że decyzją znak [...] z dnia [...] lutego [...] roku WWINB w P. uchylił decyzję PINB-[...] z dnia [...] grudnia [...] roku i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Od doręczenia (6 lutego 2010 roku) minęły ponad cztery miesiące, a sprawa bardzo dobrze znana organowi (postępowanie toczy się ponad trzy lata),nie została załatwiona. Dlatego też skarżący podaniem z dnia [...] maja [...] roku (wpływ do organu w dniu [...] maja [...] roku) wniósł do WWINB w P. zażalenie na bezczynność PINB w O. WWINB w P. uznał zażalenie-skargę za nieuzasadnioną. W ocenie skarżącego zawiadomienie WWINB w P. znak: [...] z dnia [...] roku jest nie na temat-nie dotyczy szklarni, tylko budynku mieszkalno-gospodarczego.
W odpowiedzi na skargę organ I instancji przypomniał, że w dniu [...] r. PINB w O. wszczął postępowanie w sprawie samowolnie wybudowanej szklarni. W toku postępowania organ dokonywał licznych czynności procesowych zmierzających do wyjaśnienia sprawy. Samo postępowanie wzbudzało niezadowolenie przede wszystkim T. J., na którego działce została wzniesiona szklarnia. W dniu [...] r. do tut. organu została doręczona skarga T. J., datowana na dzień [...] r., dotycząca przewlekłości postępowania PINB w sprawie legalności zabudowy na nieruchomości położonej przy ul. G., a należącej do Pana R. M. oraz stosowania szantażu wobec strony postępowania administracyjnego przez prowadzenie postępowania w sprawie samowoli budowlanej na nieruchomości należącej do T. J. W odpowiedzi na skargę w dniu 1[...] r. W. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał skargę T. J. za nieuzasadnioną. W dniu [...] r. PINB w O. wydał decyzję znak [...] nakładającą na T. i B. małż.
J. określone w niej obowiązki. W dniu [...] r. na skutek odwołania adresata decyzji WWINB uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W dniu [...] r. po rozpoznaniu zażalenia T. J. na niezałatwienie sprawy w terminie przez PINB w O., WWINB uznał zażalenie za uzasadnione wyznaczył dodatkowy termin załatwienia sprawy. W dniu [...] r. PINB w O. wydał decyzję znak: [...] nakazując T. i B. J. rozbiórkę szklarni.
Decyzją z dnia [...] r. znak: [...] WWINB uchylił decyzję organu I instancji orzekającą o przymusowej rozbiórce szklarni. Uwzględniając zalecenia wynikające z decyzji II instancji w zakresie przedstawienia stanu technicznego przedmiotowej szklarni postanowieniem z dnia [...] r. znak: [...], PINB w O. nałożył na T. J. obowiązek przedłożenia ekspertyzy technicznej, inwentaryzacji geodezyjnej działki nr [...], inwentaryzacji budowlanej samowolnie wybudowanej szklarni, informując, że nie przedłożenie w/w dokumentów pozbawi właściciela szansy legalizacji szklarni.
Państwo B. i T. J. nie przedłożyli w wyznaczonym terminie nałożonych postanowieniem opinii i dokumentów
Pismem z dnia [...] r. znak: [...] zgodnie z art. 7 oraz art.10 KPA zawiadomiono strony o możliwości zapoznania i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów
Decyzją z dnia [...] r. znak: [...] orzeczono o przymusowej rozbiórce szklarni.
PINB w O. w odpowiedzi na skargę zauważył, że Skarżący w skardze do WSA podnosi, iż od doręczenia decyzji WWINB znak [...] minęły ponad cztery miesiące jednakże pomija fakt nałożenia na T. i B. małż. J. obowiązków określonych postanowieniem [...] z dnia [...] r. Nałożenie na stronę określonych wskazanym postanowieniem obowiązków spowodowało zwłokę niezbędną dla umożliwienia stronie wykonania obowiązku. Po upływie terminu określonego postanowieniem [...] z dnia [...] r., z uwzględnieniem czasu niezbędnego na doręczenie korespondencji, pismem z dnia [...] r. strony zostały powiadomione o możliwości zapoznania się, w terminie 14 dni od dnia doręczenia, ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym oraz o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów. Po upływie 14-dniowego terminu konieczne było uwzględnienie czasu niezbędnego dla otrzymania ewentualnej korespondencji stron. Następnie w dniu [...] r. została wydana decyzja nakazująca T. i B. małż. J. dokonanie rozbiórki szklarni.
Organ I instancji wskazuje również, że skarga strony została opatrzona datą identyczną z datą wydania decyzji w sprawie tj. [...] r. zatem organ w dacie wniesienia skargi tj. [...] r. zadość uczynił żądaniu strony co czyni skargę bezzasadną.
W sprawie tej istotny jest także fakt wniesienia skargi przez stronę postępowania- R. M., która to strona nie wykazała żadnego interesu prawnego (lub innego) w rozbiórce szklarni, która mogłaby istnieć nadal gdyby została wzniesiona legalnie. Szklarnia mimo, iż jest samowolą budowlaną usytuowana jest w całości na działce T. i B. małż. J. i pozostaje całkowicie bez wpływy na sferę interesów skarżącego. Nie bez znaczenia jest fakt skonfliktowania skarżącego z T. J. albowiem w stosunku do skarżącego także jest prowadzone postępowanie administracyjne którego skutkiem może być rozbiórka budynku mieszkalno-gospodarczego czego domaga się Pan T. J. Zarówno skarżący –R. M. jak i T. J. kierowali do PINB w O. jak i do innych organów liczne pisma zmierzając nie do wyjaśnienia stanu faktycznego dotyczącego ich własnych, samowolnie wzniesionych obiektów a do doprowadzenia do rozbiórki obiektu usytuowanego na nieruchomości sąsiada.
Biorąc pod uwagę całokształt okoliczności sprawy zasadnym jest przyjęcie, iż skarga zmierza nie do szybkiego zakończenia postępowania administracyjnego a do pośredniego wyrządzenia dolegliwości sąsiadowi i nie może zasługiwać na ochronę prawną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sprawa podlega umorzeniu.
W pierwszej kolejności konieczne jest wskazanie, że w sytuacji, gdy organ administracji publicznej, którego dotyczyła skarga na bezczynność, do daty orzekania przez sąd administracyjny wyda akt lub podejmie czynność, której domagała się strona, to organ ten przestaje tkwić w bezczynności. Oznacza to, że organ we własnym zakresie usunął istniejące naruszenie prawa, przyznając że pozostawał w bezczynności. Tym samym uznać należy, że skarga na bezczynność została uwzględniona w trybie tzw. samokontroli organu. Organ administracji publicznej, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, stosowanie do art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może bowiem w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Powyższe stanowisko zostało również zaprezentowane w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. I OPS 6/08, LEX nr 463487. Zgodnie z przepisem art. 161. § 1.ppsa sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania:
- 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę;
- 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba, że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania;
- 3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
W niniejszej sprawie, PINB w O., któremu we wniesionej skardze zarzucano bezczynność, zakończył postępowanie wydaniem, w dniu 10 czerwca 2010 r. decyzji, a więc przed rozstrzygnięciem sprawy o bezczynność organu przez Sąd. Skoro, zatem w momencie rozpoznawania przez Sąd skargi organ nie pozostaje już w bezczynności, to brak jest podstaw do zastosowania żądanego przez skarżącą trybu przewidzianego w art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to znaczy do orzekania o obowiązku wydania przez organ we wskazanym terminie aktu lub podjęcia czynności. Tym samym dalsze rozpoznawanie sprawy ze skargi R. M. stało się bezprzedmiotowe.
Sąd wskazuje, że w razie umorzenia postępowania z przyczyn określonych w art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżący ma możliwość ubiegania się o zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, stosownie do art. 201 § 1 powyższej ustawy (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 04 sierpnia 2009 r., II OSK 646/09, dostępny w Internecie pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W uznaniu Sądu skoro postanowieniem z dnia 9 marca 2010 roku nałożono na T. I B. J. obowiązek przedłożenia dokumentów i opracowań mających umożliwić legalizację obiektu z terminem wyznaczonym na dzień 30 kwietnia 2010 roku, a dokumentów takich nie przedłożono to tym samym już w kwietniu 2010 roku organ administracyjny już w kwietniu 2010 roku mógł wydać decyzję tej samej treści co w dniu 10 czerwca 2010 roku, tym samym Sąd uznał,że do bezczynności doszło.
Pełnomocnik skarżącego składając skargę na bezczynność w dacie 11 czerwca 2010 roku nie znał treści decyzji wydanej w dniu 10 czerwca 2010 roku,albowiem skarżący otrzymał ją dopiero 14 czerwca 2010 roku(patrz zwrotne potwierdzenie odbioru k.43 akt administracyjnych) Jednocześnie, zgodnie z zasadą wyrażoną w § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielanej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) Sąd, zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia.
W ocenie Sądu żądanie przez pełnomocnika trzykrotności stawki minimalnej jest oczywiście bezzasadnym i nadmiernie wygórowanym. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego ograniczył się w istocie do wskazania decyzji WWINB znak [...], daty doręczenia decyzji - [...] r. oraz daty wniesienia zażalenia do WWINB na bezczynność organu pierwszej instancji. Powyższe wskazuje na bezzasadność twierdzeń pełnomocnika o znacznym nakładzie pracy gdyż nie odzwierciedla tego nakładu uzasadnienie skargi, co więcej najbardziej rozbudowaną częścią skargi jest właśnie punkt trzeci skargi dotyczący zwrotu kosztów postępowania.
Zatem, zdaniem Sądu, charakter powyższej sprawy jak i poczyniony wkład pracy pełnomocnika strony nie uzasadnia przyznania kosztów zastępstwa procesowego w wysokości wyższej, niż stawki minimalne określone w treści powyższego rozporządzenia.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ppsa postanowił jak w sentencji.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 201 § 1 powyższej ustawy zwracając skarżącemu oprócz kosztów zastępstwa procesowego kwotę opłaconego wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł.