Uzasadnienie
W dniu [...] marca 2016 roku [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] złożyła skargę na przewlekłość i bezczynność Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w zakresie nieprzekazania w ustawowym terminie do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, odwołania od decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2016r., nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej w skrócie: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli sprecyzowany został w art. 3 § 2 tej ustawy.
Skarga wniesiona przez skarżącą dotyczyła bezczynności organu, która zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. podlega kontroli sądów administracyjnych, z tym, że dotyczy wyłącznie przypadków określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a powołanej ustawy.
W myśl art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw podlegają kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne.
Sąd badając sprawę przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi, jej dopuszczalność uznał, że zgłoszone przez spółkę żądanie przekazania odwołania skierowane do Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska nie dotyczyło sprawy, w której organ obowiązany byłby podjąć jakiekolwiek działania, o których mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. w tym również wymienionych w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy. Przekazanie odwołania nie następuje w drodze decyzji administracyjnej, postanowienia ani pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Nie stanowi również innego aktu lub czynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a, bowiem akty lub czynności, o których mowa w tym przepisie, dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa poprzez ustalenie, stwierdzenie bądź potwierdzenie uprawnień lub obowiązków określonych przepisami prawa. Innymi słowy aktem lub czynnością, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. jest indywidualny akt lub czynność o charakterze władczym, która rozstrzyga o tym czy danemu podmiotowi przysługuje konkretne uprawnienie wynikające z przepisu prawa lub czy ciążą na nim określone obowiązki.
W okolicznościach niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości, że czynność przekazania odwołania nie rozstrzyga o uprawnieniach bądź obowiązkach skarżącego wynikających z przepisów prawa, a zatem nie jest "innym aktem lub czynnością", o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a
Niniejsza sprawa nie podlega zatem kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne. Tak samo wypowiedział się też Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu I OSK 169/12, gdzie stwierdził, że żądanie przekazania odwołania jako czynność materialno - techniczna nie dotyczy sprawy, w której organ obowiązany byłby podjąć jakiekolwiek z działań, o których mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a., w tym również wymienionych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.(LEX nr 1120619).
W konsekwencji powyższego, należało stwierdzić, że skoro czynność organu w postaci przekazania odwołania nie jest aktem lub czynnością z art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. i nie podlega kontroli sądów administracyjnych, to również skarga do sądu administracyjnego na bezczynność w tego rodzaju sprawie nie przysługuje stronie.
Na marginesie Sąd wskazuje, że ochrona praw jednostki w takim przypadku jak w tej sprawie może nastąpić ewentualnie w drodze skargi na bezczynność organu II instancji w przedmiocie rozpoznania odwołania, po wyczerpaniu środka o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a., zgodnie z którym na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Sąd z uwagi na powyżej wskazane przepisy nie rozpoznawał sprawy merytorycznie, a odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.