Uzasadnienie
H.S. reprezentowana przez radcę prawnego G.W. w dniu 21 czerwca 2009r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu w przedmiocie nie rozpoznania zażalenia na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania.
Jak wynika z akt sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu w dniu [...] czerwca 2009r. wydało postanowienie nr [...], w którym rozpatrzyło zażalenie na postanowienie Burmistrza J. z dnia [...] marca 2009r. w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania.
Stosownie do art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej ppsa), Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a ppsa, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności. Zatem nakazanie wydania decyzji administracyjnej możliwe jest, gdy organ nie rozstrzygnął toczącej się przed nim sprawy. Celem skargi na bezczynność jest bowiem ostatecznie wydanie żądanego aktu, którego organ nie wydał pomimo istnienia prawnego obowiązku w tym zakresie. Z przytoczonego przepisu wynika więc, że ewentualne zobowiązanie organu do wydania decyzji nie jest możliwe, gdy organ decyzję taką wydał, choćby nawet naruszył przy tym terminy określone w przepisach kpa, przewidziane dla załatwiania spraw.
Rozpatrzenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kaliszu wniesionego zażalenia i w konsekwencji utrzymanie w mocy wydanego w sprawie rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji spowodowało więc bezprzedmiotowość niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego, dotyczącego bezczynności organu odwoławczego w przedmiocie nierozpoznania zażalenia na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania. W dacie wydania przez organ odwoławczy postanowienia z dnia [...] czerwca 2010 r. ustała bowiem bezczynność organu, gdyż zażalenie zostało rozpoznane. W takim wypadku postępowanie sądowe w sprawie ze skargi na bezczynność organu winno ulec umorzeniu jako bezprzedmiotowe (vide uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, Lex Nr 463487).
Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ppsa orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia.
W ocenie Sądu, w dniu wniesienia skargi organ pozostawał jednak w bezczynności, co ma wpływ na orzekanie w kwestii kosztów. Zwrócić należy bowiem uwagę na fakt, iż postanowienie rozpatrujące zażalenie pomimo oznaczenia datą [...] czerwca 2010r., faktycznie zostało nadane w dniu [...] czerwca 2010r., a pełnomocnik skarżącej otrzymał je w dniu [...] czerwca 2010r. Wysłanie postanowienia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kaliszu w dniu nadania przedmiotowej skargi, z przekroczeniem terminu do załatwienia skargi (art. 35 kpa), który przy uwzględnieniu daty wpływu sprawy do organu odwoławczego upłynął w dniu [...] czerwca 2010r. pozwala na przyjęcie, iż organ uwzględnił skargę na bezczynność w trybie art. 54 § 3 ppsa. Przepis ten stanowi, że organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy.
Odnosząc się do wniosku o zasądzenie na rzecz skarżącego niezbędnych kosztów w wysokości [...] zł. obejmujących wynagrodzenie pełnomocnika wynoszące [...] zł. (2 x stawka minimalna), kosztów sądowych – wpisu 100 zł. oraz kosztów udzielonego pełnomocnictwa – opłaty skarbowej 17 zł. stwierdzić należy, iż zgodnie z art. 201 §1 ppsa w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 ppsa skarżącemu należy się od organu administracji publicznej, który w ramach autokontroli uwzględnił skargę, zwrot kosztów postępowania. Na podstawie tego przepisu w zw. z art. 205 § 2 powołanej ustawy zasądzono na rzecz skarżącej koszty postępowania, na które składają się: wpis od skargi - 100 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa – 17 zł oraz wynagrodzenie dla radcy prawnego reprezentującego skarżącą – [...] zł. nakład pracy radcy prawnego jak i rodzaj oraz stopień zawiłości sprawy nie uzasadniają w ocenie Sądu przyznania wynagrodzenia w wysokości wyższej niż stawki minimalne określone w §14 ust. 2 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).
ja