Uzasadnienie
W dniu [...] maja 2011r. H.W. złożył skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji – Starostę [...]w przedmiocie niezałatwienia sprawy – wydania decyzji dotyczącej zwrotu nieruchomości, domagając się obciążenia kosztami organu. Skarga została wniesiona bezpośrednio do organu – Starostwa Powiatowego w [...]w dniu [...] maja 2011 r., a została przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dniu [...] czerwca 2011 r. Wcześniej tj. w dniu [...] maja 2011r. H.W. złożył skargę na bezczynność organu (wpływ do Sądu [...].06.2011r.), a sprawa została zarejestrowana i prowadzona pod sygnaturą IV SAB 32/11. W dniu [...] sierpnia 2011r. zapadło postanowienie o umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego.
W dniu [...] maja 2011 r. Starosta [...] wydał decyzję nr [...] w sprawie zwrotu przedmiotowej nieruchomości, orzekając o zwrocie m.in. na rzecz H.W. części nieruchomości. Odpis tej decyzji skarżący otrzymał w dniu [...] czerwca 2011 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi.
Organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy (§ 3 art. 54 ppsa). Działanie organu dokonane po wniesieniu skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, które ową przewlekłość usuwa, należy oceniać i kwalifikować, jako działanie samokontrole skutkujące zaistnieniem przesłanki bezprzedmiotowości postępowania.
W pierwszej kolejności jednak należało rozważyć, czy skarga była dopuszczalna. Zgodnie bowiem z art.52 §1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.
Na niezałatwienie sprawy w terminie (o którym mowa w art.35 kpa) oraz na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie przysługuje zażalenie do organu wyższego stopnia na podstawie art.37 §1kpa w brzmieniu ustawy z dnia 3 grudnia 2010r. (Dz.U. z 2011r., Nr 6, poz.18), która weszła w życie z dniem 11.04.2011r. Organ ten może wyznaczyć dodatkowy termin na załatwienie sprawy, zarządzić wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art.37 § 2 kpa). Dopiero po wyczerpaniu tego trybu strona może wnieść skargę zarówno na bezczynność danego organu, jak i na przewlekłe prowadzenie przez ten organ postępowania. Zgodnie z poglądem przyjętym w orzecznictwie i doktrynie skarga jest dopuszczalna niezależnie od pozytywnego czy negatywnego stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia.
Dla uznania wyczerpania toku zażaleniowego przez stronę wystarczające jest zatem wykazanie składania przez nią stosownego zażalenia do organu wyższego stopnia. Przy ocenie dopuszczalności skargi na bezczynność organu lub na przewlekłe prowadzenie postępowania nie ma zatem znaczenia sposób rozpoznania takiego zażalenia przez właściwy organ wyższego stopnia.
W niniejszej sprawie skarżący w ocenie Sądu nie wyczerpał skutecznie trybu zażaleniowego z art.37 §1kpa. Dołączone do akt sprawy pismo, na którym widnieje data [...].04.2004r.(a zatem przed [...].04.2011r.) nie zawiera bowiem daty wpływu do organu, ani daty jego nadania. Ponadto skierowane zostało do Ministra Infrastruktury, który nie jest organem wyższego stopnia w stosunku do decyzji wydawanych przez Starostę [...]w przedmiotowej sprawie.
Zatem skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania może być skutecznie wniesiona, po wyczerpaniu trybu z art.37 kpa i aż do chwili zakończenia tegoż postępowania, to jest do chwili załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej poprzez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcia czynności i nie jest ograniczona czasowo regulacją zawartą w art.53 § 1 p.p.s.a.
Ponadto z art.149 p.p.s.a. wynika a contrario, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania nawet wówczas, gdy ta decyzja lub akt podjęte zostały z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania (tak wyrok WSA w Białymstoku z dnia 30 listopada 2010r., II SAB/Bk 66/10, Lex 756026).
Mając powyższe okoliczności na uwadze, a w szczególności fakt, iż skarżący nie wyczerpał w sposób skuteczny trybu zażaleniowego, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a odrzucił skargę jako niedopuszczalną.