Uzasadnienie
Dnia [...] marca 2011 r. do Urzędu Miasta i Gminy [...] wpłynął wniosek Z. W. dotyczący wszczęcia postępowania mającego na celu ustalenie, czy wnioskodawcy przysługuje odszkodowanie za utratę wartości działek, bądź uprawnienie do zażądania ich kupienia przez gminę (k. 4-5). Następnie, wskazując na niezałatwienie swojej sprawy, wnioskodawca pismem z dnia 09 maja 2011 r. wniósł zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (k. 8).
Pismem z dnia [...] maja 2011 r. Burmistrz udzielił wnioskodawcy odpowiedzi oraz poinformował, że pismo wnioskodawcy z dnia [...] maja 2011 r. (nazwane skargą) zostało przekazane adresatowi tj. Kolegium.
Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], działając na podstawie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm., dalej kpa), uznało zażalenie za nieuzasadnione. Kolegium uznało za słuszne stanowisko Burmistrza, że żądanie wykupienia lub wypłacenia odszkodowania za poniesioną szkodę spowodowaną zmianą przeznaczenia działek nie stanowi sprawy o charakterze administracyjno-prawnym.
Pismem z dnia [...] sierpnia 2011 r. Z. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, za pośrednictwem Kolegium, wskazując na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w załatwianiu jego skargi.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o umorzenie postępowania wskazując, że wezwanie Kolegium do zaprzestania bezczynności jest bezzasadne w obecnym stanie faktycznym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Nie budzi wątpliwości, że intencją skarżącego było zmobilizowanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego do rozpoznania zażalenia na bezczynność Burmistrza. Skarżący, poinformowany przez Burmistrza o przekazaniu jego zażalenia Kolegium, pozostawał w uzasadnionym oczekiwaniu na zajęcie przez ten organ stanowiska.
Należy jednak wskazać, że w myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) skarga na bezczynność organu administracji może dotyczyć jedynie bezczynności w wydaniu aktów bądź dokonaniu czynności, o których mowa w pkt 1 - 4a powołanego przepisu. Wprawdzie zażalenie na bezczynność, o którym mowa w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm., dalej kpa) rozstrzygane jest przez organ administracji publicznej wyższego stopnia (tutaj Kolegium) w drodze postanowienia, jednakże nie jest to postanowienie, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2-3 p.p.s.a. Skoro na takie postanowienie nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, tym samym nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu wyższego stopnia w rozpoznaniu zażalenia.
Skarżący wnosząc zażalenie do Kolegium wykorzystał przysługujący mu środek służący do zwalczania zarzucanej organowi niższej instancji bezczynności, a wobec wyczerpania trybu odwoławczego spełnił niezbędny warunek do wniesienia, w stosownym trybie, skargi na bezczynność organu I instancji.
W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. odrzucił skargę na bezczynność Kolegium uznając, że jest ona niedopuszczalna.