Uzasadnienie
W skardze z dnia 10 lutego 2009 r. skarżący, działając przez ustanowionego w sprawie pełnomocnika, wnieśli o zobowiązanie Prezydenta Miasta P. do wydania decyzji, w której organ ten rozstrzygnąłby ich wniosek z 23 kwietnia 2008 r. o przekształcenie prawa zabudowy w prawo użytkowania wieczystego.
Pismem z dnia 14 grudnia 2010 r. pełnomocnik skarżących poinformował Sąd, iż w dniu 22 lipca 2010 r. organ wydał decyzję, której się domagano i w związku z tym niniejsze postępowanie stało się bezprzedmiotowe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarżący może cofnąć skargę. Z kolei według art. 54 § 3 w/w ustawy organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy.
W tych okolicznościach Sąd orzekł jak w p. 1 sentencji na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 cytowanej ustawy.
Z kolei o kosztach orzeczono zgodnie z art. 201 § 1 w/w ustawy. W tym miejscu należy bowiem zauważyć, iż wprawdzie w niniejszej sprawie umorzenie postępowania sądowo administracyjnego nastąpiło na skutek cofnięcia skargi przez stronę skarżącą, to zachodziły jednocześnie przesłanki do umorzenia postępowania ze względu na jego bezprzedmiotowość, o której mowa w art. 161 § 1 pkt 3 ustawy.
Wskazany wyżej przepis znajduje bowiem zastosowanie w przypadku, gdy w wyniku wniesienia skargi na bezczynność organu – w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a w/w ustawy – organ wyda akt z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do którego pozostawał w bezczynności. O powyższym przesądziła uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r. o sygn. I OPS 6/08 (opubl. "Orzecznictwo NSA i wojewódzkich sądów administracyjnych" z 2009 r., nr 4, poz. 63).
Wobec powyższego należy również podzielić pogląd, iż działanie organu dokonane po wniesieniu skargi na jego bezczynność, które ową bezczynność usuwa – jak w niniejszej sprawie – należy oceniać i kwalifikować jako działanie samokontrolne skutkujące zaistnieniem przesłanki bezprzedmiotowości postępowania, ale jednocześnie gwarantującej stronie skarżącej zwrot poniesionych kosztów postępowania. Przegraną stroną procesu jest bowiem organ, który – w wyniku wniesienia skargi przez stronę – usunął stan niezgodności z prawem (por. glosa P. Brzozowskiego do wyroku WSA w Opolu z 7 listopada 2005 r. o sygn. II SAB/Op 13/05, System Informacji Prawnej "Lex" nr 190290).
MZ