Uzasadnienie
Decyzją z [...] marca 2014 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej w skrócie: "SKO"), po rozpoznaniu odwołania [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: "Spółka" lub "Skarżąca"), uchyliło zaskarżoną decyzję Burmistrza [...] z [...] grudnia 2013 r. nr [...] w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzją tą Burmistrz [...] (dalej: "Burmistrz") – po wznowieniu postępowania – odmówił uchylenia decyzji własnej z [...] września 2008 r. nr [...] dotyczącej ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie linii kablowych [...]
Opisana decyzja SKO wpłynęła do Urzędu Miejskiego w [...] w dniu 13 marca 2014 r. (data prezentaty; k. 8 akt adm. I inst.).
Pismem z 25 sierpnia 2014 r. Spółka wniosła zażalenie do SKO na niezałatwienie sprawy w terminie i bezczynność Burmistrza.
Pismem z 27 sierpnia 2014 r. Spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na przewlekłe i biurokratyczne prowadzenie postępowania oraz bezczynność Burmistrza, podkreślając, że pomimo upływu ponad 5 miesięcy od przekazania sprawy temu organowi ww. decyzją SKO, Burmistrz nie załatwił sprawy.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o jej oddalenie z powodów określonych w uzasadnieniu decyzji własnej z [...] sierpnia 2014 r. nr [...]. Decyzją tą Burmistrz ponownie odmówił uchylenia decyzji własnej z [...] września 2008 r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Pismem z 15 października 2014 r. Burmistrz nadesłał oryginał postanowienia SKO z [...] września 2014 r., nr [...], w którym SKO uznało za nieuzasadnione ww. zażalenie Spółki z [...] sierpnia 2014 r. na bezczynność Burmistrza oraz przewlekłość postępowania w przedmiotowej sprawie.
Na rozprawie w dniu [...] listopada 2014 r. Prezes Zarządu Spółki oświadczył, że cofa skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; dalej w skrócie: "p.p.s.a.") strona skarżąca – w ramach przysługującego jej prawa do rozporządzania wniesioną skargą – może skargę cofnąć. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W niniejszej sprawie Skarżąca skutecznie skorzystała z przysługującego jej uprawnienia do rozporządzania swoją skargą i skargę cofnęła. Z oczywistych względów (przedmiotem skargi nie był akt lub czynność organu, lecz ich brak) w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła żadna ze wskazanych wyżej, ujemnych przesłanek uniemożliwiających cofnięcie skargi.
W myśl art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Postanowienie takie może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 161 § 2 p.p.s.a.).
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 60 p.p.s.a., postanowił jak w punkcie 1. sentencji postanowienia.
O zwrocie wpisu (punkt 2. sentencji postanowienia) Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.