Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] czerwca 2013 r. stowarzyszenie [...] (dalej: "Stowarzyszenie" lub "Skarżący") wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: "SKO"), "zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie" przez SKO, wskazując jako podstawę prawną art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.; dalej w skrócie: "k.p.a."). W uzasadnieniu Stowarzyszenie wyjaśniło, że po złożeniu odwołania od decyzji Burmistrza [...] z dnia 31 stycznia 2013 r. (nr [...]) zostało wezwane do usunięcia braku formalnego odwołania poprzez jego podpisanie, a także nadesłanie dokumentu wskazującego umocowanie D. S. do jednoosobowej reprezentacji Stowarzyszenia. Po otrzymaniu dokumentów, SKO, jak podniósł Skarżący, stwierdziło istotne uchybienie w uzupełnieniu odwołania i pozostawiło odwołanie bez rozpatrzenia. Stowarzyszenie podkreśliło, że nie zgadza się z takim stanowiskiem SKO, i wniosło o zakreślenie SKO terminu, do załatwienia sprawy – rozpatrzenia odwołania.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie wskazując, że strona skarżąca nie poprzedziła skargi wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
W nawiązaniu do wskazanej w skardze podstawy prawnej należy podkreślić, że sąd administracyjny nie jest "organem wyższego stopnia" wobec samorządowego kolegium odwoławczego w rozumieniu art. 37 § 1 k.p.a. Sądy administracyjne nie sprawują nadzoru instancyjnego nad organami administracyjnymi, lecz wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 z późn. zm.). W związku z tym sąd administracyjny nie może być adresatem zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, o którym mowa w art. 37 k.p.a., które kieruje się do organu wyższego stopnia. Już z tych względów skargę Stowarzyszenia należało odrzucić, gdyż rozpatrywanie zażaleń wnoszonych w trybie art. 37 k.p.a. nie mieści się w zakresie kognicji sądowoadministracyjnej, szczegółowo określonej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a.").
Z całokształtu treści skargi, a zwłaszcza jej końcowego żądania, można jednak wysnuć wniosek, że generalną intencją Stowarzyszenia było doprowadzenie do rozpatrzenia odwołania i wydania decyzji przez SKO, a więc, że skarga w istocie jest skierowana przeciw "bezczynności" tego organu w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Dlatego należy zbadać ewentualną dopuszczalność skargi także z tej perspektywy.
Zgodnie z przywołanym wyżej art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W związku z tym należy wskazać na utrwalony w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd, zgodnie z którym w przypadku bezczynności ministra oraz samorządowego kolegium odwoławczego nie ma zastosowania przepis art. 37 § 1 k.p.a., bowiem w stosunku do takiego organu nie ma organu wyższego stopnia. W tej sytuacji – stosując zasadę autokontroli działania organu oraz pierwszeństwa postępowania administracyjnego w stosunku do postępowania sądowego – należy przyjąć, że przed wniesieniem skargi należy wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa polegającego na niezałatwieniu sprawy w terminie na podstawie art. 52 § 3 p.p.s.a. (zob. np. postanowienie NSA z 14.12.2011 r., II GSK 1649/11, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Stanowisko to Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela.
Z treści skargi, odpowiedzi na skargę oraz z akt administracyjnych sprawy jednoznacznie wynika, że Stowarzyszenie nie poprzedziło skargi do Sądu wymaganym wezwaniem SKO do usunięcia naruszenia prawa. W związku z tym Sąd stwierdza, że nie został dochowany ustawowy tryb wnoszenia skargi, a więc jej wniesienie należy ocenić jako niedopuszczalne.
Z tych wszystkich powodów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia, przy czym na mocy art. 58 § 3 p.p.s.a. uczynił to na posiedzeniu niejawnym.