Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] maja 2015 r. S. W. (zwany dalej: skarżący) złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie braku odpowiedzi na wnioski z dnia [...] marca 2015 r. i [...] marca 2015 r. (daty wpływu). W pismach tych skarżący domagał się oddania mu nasadzonych omyłkowo sosenek na działce nr [...] w [...], stanowiącej drogę gminną.
W odpowiedzi na skargę Wójt wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: Ppsa) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Natomiast stosownie do brzmienia art. 52 § 2 Ppsa przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na bezczynność organu administracji środkiem takim jest zażalenie lub wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przewidziane w art. 37 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., zwanej dalej: Kpa).
Z analizy przedłożonych przez organ akt sprawy nie wynika, aby wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, skarżący poprzedził wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 37 § 1 Kpa.
W świetle powyższego Sąd stwierdził, że skoro skarżący nie wyczerpał trybu określonego w art. 37 § 1 Kpa, który stanowi warunek formalny wystąpienia ze skargą na bezczynność do sądu administracyjnego, to skarga jest niedopuszczalna i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.