Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] września 2014 r. L. S. (dalej skarżący) wniósł skargę na bezczynność Wojewody W. (dalej zwanego Wojewodą) wyrażającą się brakiem rozpatrzenia zamieszczonego w odwołaniu od decyzji Wójta Gminy D. (dalej zwanego Wójtem) z [...] lipca 2014 r., nr [...], zażalenia wniesionego w trybie art. 37 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej kpa), z powodu bezczynności Wójta i braku jego reakcji na siedem skierowanych przez skarżącego pism z [...] marca 2014 r., [...] kwietnia 2014 r., [...] maja 2014 r., [...] maja 2014 r., [...] czerwca 2014 r., [...] czerwca 2014 r. i [...] czerwca 2014 r.
Skarżący wniósł o zobowiązanie Wojewody do rozpatrzenia zażalenia na bezczynność Wójta i zobowiązanie Wójta do rozpatrzenia doręczonych 7 pism i zawartych w nich wniosków w terminie 14 dni od doręczenia akt sprawy (k. 4-9 akt sądowych).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu.
Stosownie do regulacji zawartej w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej ppsa) sądy administracyjne rozpoznają skargi na bezczynność organów administracji publicznej w przypadkach określonych w punktach 1-4a powołanego przepisu. Powyższe oznacza, że sąd administracyjny jest właściwy do rozpoznawania i rozstrzygania skarg na bezczynność organu wykonującego administrację publiczną w takich granicach, w jakich służy skarga, na określone w art. 3 § 2 pkt 1-4a ppsa akty i czynności. Innymi słowy, wniesienie skargi na bezczynność organu jest możliwe, gdy przepis prawa obliguje organ administracji publicznej do wydania jednego z wyżej wymienionych rozstrzygnięć.
W orzecznictwie sądowym przyjmuje się jednolicie, że na nierozpoznanie przez organ II instancji zażalenia o jakim mowa w art. 37 §1 kpa nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego (postanowienie NSA z 27 kwietnia 2012 r., I OSK 872/12, lex nr 1145135, postanowienie NSA z 12 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 145/13, lex nr 1483384). Skoro postanowienie wydawane na skutek wniesienia zażalenia, o którym mowa w art. 37 § 1 kpa nie należy do katalogu postanowień wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 ppsa to należy przyjąć, że również skarga złożona na bezczynność organu wyższego stopnia we wskazanym zakresie jest niedopuszczalna i nie podlega kontroli sądu administracyjnego (postanowienie NSA z 15 stycznia 2013 r., II OSK 3098/12, lex nr 1323660, postanowienie NSA z 6 lutego 2013 r., II GSK 65/13, lex nr 1323623).
W rozpoznawanej sprawie skarżący uczynił przedmiotem skargi do tutejszego Sądu bezczynność Wojewody polegającą na braku rozpatrzenia zażalenia wniesionego w trybie art. 37 §1 kpa. Z opisanych powyżej względów tak określony przedmiot skargi nie podlegał merytorycznemu rozpatrzeniu. Rozstrzygnięcie tego zażalenia nie następuje ani w formie decyzji administracyjnej, ani innego rodzaju aktu albo czynności o których stanowi art. 3 §2 pkt 1-4a ppsa, tylko w drodze czynności nadzorczej. Stanowisko organu wyższego stopnia podjęte w oparciu o art. 37 §1 kpa ma charakter incydentalny, będąc warunkiem formalnym do wniesienia skargi na bezczynność organu administracji publicznej, w niniejszej sprawie Wójta Gminy Dopiewo.
Ubocznie należy w tym miejscu dodać, że w odrębnym postepowaniu merytorycznemu rozpoznaniu podlegała będzie wniesiona skarga na decyzję Wojewody z [...] sierpnia 2014 r., nr [...].
Mając powyższe na uwadze Sąd działając w oparciu o art. 58 §1 pkt 1 ppsa w zw. z art. 58 §3 ppsa odrzucił skargę.