Uzasadnienie
Pismem z dnia 03 lipca 2015 r. S. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] między innymi przy wydawaniu decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2015 r. Skarżący wniósł o ukaranie organu z uwagi na przewlekłość załatwiania sprawy, zakończonej ww. decyzją.
Pismem z dnia 6 sierpnia 2015 r. Sąd wezwał skarżącego do wskazania, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, czy przed wniesieniem skargi i przed wydaniem decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze – wzywał organ do usunięcia naruszenia prawa, pod rygorem rozstrzygnięcia sprawy na podstawie akt administracyjnych i sądowych (k. 18-19). Wezwanie doręczono w dniu 10 sierpnia 2015 r. (k. 21).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.) skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Wyczerpanie środków zaskarżenia jest podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. W przypadku skargi na bezczynność organu, wyczerpanie to następuje poprzez wniesienie, na podstawie art. 37 § 1 Kpa, zażalenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia a jeśli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
W niniejszej sprawie z uwagi na okoliczność, że stawiany przez stronę zarzut dotyczył Samorządowego Kolegium Odwoławczego, Skarżący przed wniesieniem skargi do Sądu, zobligowany był do wezwania tego organu do usunięcia naruszenia prawa. Jak wynika natomiast z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w tym braku odpowiedzi na wezwanie Sądu, takiego wezwania skierowanego do SKO Skarżący nie wystosował.
W związku z tym faktem skarga, jako wniesiona przed wyczerpaniem przysługującego skarżącemu środka zaskarżenia jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i art. 58 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia. Na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd orzekł jak w punkcie drugim sentencji postanowienia.