Uzasadnienie
Pismem datowanym na 22 maja 2023 r. (data wpływu do organu: 01 czerwca 2023 r.) J. S. (dalej jako "Skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w rozpoznaniu jej wniosku z 29 sierpnia 2022 r. o wypłatę dodatku węglowego. Zarzuciwszy naruszenie art. 35 k.p.a., wniosła o:
- 1. wskazanie, że bezczynność Burmistrza nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa,
- 2. zobowiązanie organu do zakończenia postępowania i wydania decyzji administracyjnej w określonym terminie.
W uzasadnieniu skargi jej autorka podniosła m.in., że wskutek wniesionego przez nią ponaglenia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. postanowieniem z 11 kwietnia 2023 r. stwierdziło, że Burmistrz dopuścił się bezczynności w ww. sprawie oraz wyznaczyło dodatkowy termin do załatwienia sprawy przez organ pierwszej instancji. Ten jednak nie zastosował się do postanowienia SKO i uporczywie uchyla się od obowiązku rozpoznania sprawy Skarżącej.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o umorzenie postępowania, argumentując, że skarga została przez organ uwzględniona, gdyż wydał on decyzję zgodnie z wnioskiem strony - tj. decyzję z 29 czerwca 2023 r. ([...]) - co spowodowało, że skarga stała się bezprzedmiotowa. Do odpowiedzi na skargę Burmistrz załączył ww. decyzję, mocą której orzeczono:
"1. uwzględnić w całości skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 22.05.2023 r. (otrzymaną dnia 01.06.2023 r.), złożoną przez Panią J. S. i tym samym stwierdzić, że tutejszy organ dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;
- 2. odmówić wypłaty dodatku węglowego z przyczyn wymienionych w uzasadnieniu."
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
W myśl art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, z późn. zm.; w skrócie "p.p.s.a."): "Organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W przypadku skargi na decyzję, uwzględniając skargę w całości, organ uchyla zaskarżoną decyzję i wydaje nową decyzję. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio."
Sąd w niniejszym składzie podziela pogląd, zgodnie z którym "jedną z «innych przyczyn» bezprzedmiotowości postępowania sądowoadministracyjnego skutkującą jego umorzeniem jest wydanie aktu autokontrolnego w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. [...] Wydanie takiego aktu uwzględniającego skargę w całości powoduje, co do zasady, konieczność umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego. Jednocześnie, Sąd umarzając postępowanie sądowe z uwagi na zastosowanie przez organ autokontroli bada jedynie czy skarga została uwzględniona przez organ w całości, a zaskarżony akt administracyjny wyeliminowany [to ostatnie w niniejszej sprawie nie mogło mieć miejsca z oczywistych przyczyn: skarga nie dotyczyła wszak wydanego aktu, lecz bezczynności w jego wydaniu – uw. Sądu]. Sąd nie kontroluje natomiast aktu autokontrolnego, gdyż naruszyłby zasadę skargowości" (zob. wyrok WSA z 21.04.2022 r., IV SA/Po 138/22, CBOSA).
W niniejszej sprawie Burmistrz w zakreślonym przez ustawodawcę terminie uwzględnił w całości wniesioną skargę, gdyż wydał żądaną w pkt 2 jej petitum decyzję administracyjną - decyzję z 29 czerwca 2023 r. załatwiającą sprawę z wniosku Skarżącej z 29 sierpnia 2022 r. i likwidującą tym samym stan zaskarżonej bezczynności - a ponadto stwierdził, że bezczynność, której się dopuścił, miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czyli w stopniu, jaki zarzuciła Skarżąca w pkt 1 petitum skargi.
Z tych względów Sąd umorzył postępowanie sądowoadministracyjne, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a.
Wypada jeszcze zaznaczyć, że bez wpływu na zasadność takiego orzeczenia Sądu pozostaje okoliczność, że w pkt 2 decyzji autokontrolnej Burmistrz odmówił przyznania Skarżącej wnioskowanego świadczenia. Jak to już bowiem wyżej wyjaśniono, kwestia prawidłowości (legalności) merytorycznego rozstrzygnięcia zawartego w decyzji autokontrolnej pozostawała poza zakresem kognicji Sądu w niniejszej sprawie. Od orzeczonej przez Burmistrza odmowy służy Skarżącej odwołanie do SKO, zgodnie z pouczeniem zawartym w ww. decyzji, a dopiero od decyzji tego ostatniego organu – skarga do sądu administracyjnego.