Uzasadnienie
Pismem z dnia 16 czerwca 2015 r. S. W. (dalej jako "Skarżący") złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie opłaty adiacenckiej.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi z uwagi na niepoprzedzenie skargi wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 20 lipca 2015 r. Skarżący został wezwany do wykazania, że przed wniesieniem skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 37 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm. dalej jako "K.p.a."), w terminie 7 dni pod rygorem uznania, że nie wyczerpał środków zaskarżenia. Równocześnie zarządzeniem z tego samego dnia skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi (k. 1, 6).
Do dnia wydania niniejszego postanowienia skarżący nie wykazał wyczerpania trybu wynikającego z art. 37 § 1 K.p.a., ani też nie uiścił wpisu od skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. zwanej dalej jako "P.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Natomiast stosownie do brzmienia art. 52 § 2 P.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na bezczynność organu administracji środkiem takim jest zażalenie lub wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przewidziane w art. 37 § 1 K.p.a.
Z analizy przedłożonych przez organ akt sprawy nie wynika, aby wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, skarżący poprzedził wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa o którym mowa w art. 37 § 1 K.p.a. Również na wezwanie Sądu skarżący nie wykazał, aby przed wniesieniem przedmiotowej skargi wyczerpał środki zaskarżenia. Wskazane powyżej wezwanie zostało odebrane przez skarżącego w dniu 25 lipca 2015 r. (k. 11), co oznacza, że ostatnim dniem do wykonania zarządzenia był dzień 3 sierpnia 2015 r.
W świetle powyższego Sąd stwierdza, że skoro Skarżący nie wyczerpał trybu określonego w art. 37 § 1 K.p.a., który stanowi warunek formalny wystąpienia ze skargą na bezczynność do sądu administracyjnego, to skarga jest niedopuszczalna i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. należało ją odrzucić.
Skargę należało odrzucić w pierwszym rzędzie z powodu nieuiszczenia przez stronę skarżącą wpisu sądowego. W myśl bowiem art. 220 § 1 P.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W przypadku wniesienia skargi, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby w terminie tygodniowym od doręczenia mu wezwania uiścił należną opłatę, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, a jeśli pismem tym jest skarga, pod rygorem jej odrzucenia (art. 220 § 3 P.p.s.a.).
Z informacji Oddziału Finansowo-Budżetowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wynika, że do dnia 31 sierpnia 2015 r. Skarżący nie uiścił wymaganego wpisu.
Z tych powodów, na podstawie art 220 § 3 P.p.s.a. Sąd orzekł o odrzuceniu skargi.