Uzasadnienie
K.K. w dniu 22 lipca 2005r. wniósł skargę na bezczynność Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w sprawie wydania decyzji w przedmiocie zamknięcia Pralni Chemicznej przy ul. [...] w W.. W uzasadnieniu podniósł, iż wielokrotnie zwracał się do organów inspekcji ochrony środowiska żądając zamknięcia znajdującej się pod jego mieszkaniem pralni chemicznej, z uwagi na jej uciążliwość, oraz negatywny wpływ wykorzystywanych tam chemikaliów na jego zdrowie. Organy te nie odnosząc się jednak do meritum sprawy tj. jej zamknięcia, ograniczyły się jedynie do przeprowadzenia dwukrotnie bez jego udziału, kontroli pomieszczeń pralni, które wykazały brak jej uciążliwości i w konsekwencji nie wszczęły one postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o wstrzymaniu jej działalności, uniemożliwiając tym samym skarżącemu dalszego dochodzenia jego praw.
Ponadto skarżący podniósł, iż Główny Inspektor Ochrony Środowiska dopuścił się bezczynności nie dokonując kontroli, a jedynie opierając się na wynikach dwóch kontroli dokonanych przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, które w ocenie skarżącego są sprzeczne z ustaleniami poczynionymi przez pracowników Administracji [...] nr [...].
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, iż pismem z dnia [...] lipca 2005r. znak [...] ma odpowiadając na skargę skarżącego dotyczącą bezczynności [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w przedmiocie wydania decyzji dotyczącej wstrzymania z uwagi na jej uciążliwość działalności prowadzonej przez firmę "C." T. R. przy ul. [...] w W., poinformował go, iż przeprowadzone w pralni w dniach [...] października 2004r. i [...] marca 2005r. kontrole nie potwierdziły zarzutów podnoszonych przez skarżącego. Nie stwierdzono tam żadnych źródeł emisji zanieczyszczeń, uciążliwości zapachowej, których wystąpienie uzasadniałoby konieczność wszczęcia przez WIOŚ z urzędu, postępowania administracyjnego i wydania na podstawie art. 375 ustawy z dnia 27 kwietnia 200l r. Prawo Ochrony środowiska (Dz. U Nr 62, poz. 627 z późn. zm), decyzji orzekającej o wstrzymaniu działalności firmy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 375 w związku z art. 364 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska, postępowanie w sprawie wydania decyzji o wstrzymaniu, prowadzonej przez podmiot korzystający ze środowiska lub przez osobę fizyczną działalności, powodującej pogorszenie stanu środowiska w znacznych rozmiarach lub zagrażającej życiu lub zdrowiu ludzi, wojewódzki inspektor ochrony środowiska wszczyna z urzędu.
W rozpoznawanej sprawie w wyniku wnoszonych przez skarżącego skarg na uciążliwość, zlokalizowanej pod jego mieszkaniem pralni chemicznej, oraz żądaniami jej zamknięcia, które zostały przekazane między innymi do [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, organ ten przeprowadził dwukrotnie w dniach [...] października 2004r. i [...] marca 2005r. kontrole w firmie "C." T. R. przy ul. [...] w W.. Przeprowadzone kontrole nie potwierdziły jednak zarzutów podnoszonych przez skarżącego. Nie dały one również podstaw do wszczęcia z urzędu postępowań administracyjnych w przedmiocie wstrzymania prowadzonej przez powyższą firmę działalności. O wynikach kontroli organ poinformował skarżącego.
W związku z niewydaniem, zgodnie z żądaniem skarżącego, przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska decyzji o wstrzymaniu działalności pralni, powołując się na art. 229 pkt 8 kpa wniósł on skargę na działanie tego organu do Prezesa Rady Ministrów. Skargę tę według właściwości przekazano następnie do rozpoznania przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, który po zapoznaniu się z materiałem dowodowym zebranym w sprawie, przychylił się do stanowiska WIOŚ w kwestii braku podstaw do wszczęcia przez ten organ postępowania a tym samym wydania decyzji w przedmiocie wstrzymania działalności prowadzonej przez firmę "C." T.R. i uznał skargę za bezzasadną. O swoim stanowisku poinformował skarżącego w piśmie z dnia [...] lipca 2005r.
W dniu 22 lipca 2005r. skarżący wniósł zaś skargę na bezczynność Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w sprawie niewydania decyzji w przedmiocie wstrzymania działalności pralni.
Mając powyższe na uwadze należy wskazać, iż środek dyscyplinujący organy administracji publicznej w zakresie terminowego załatwiania spraw administracyjnych w postaci skargi na bezczynność organu do sądu administracyjnego powiązany jest z kompetencjami tego sądu do rozstrzygania skarg na określone czynności z zakresu administracji publicznej. Art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo i postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) stanowi, że Sąd rozpoznaje skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 niniejszego artykułu. Oznacza to, iż skarga na bezczynność służy, jeżeli organ nie wydaje decyzji, postanowienia lub innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Jak wskazano powyżej postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji orzekającej o wstrzymaniu prowadzenia działalności powodującej pogorszenie środowiska bądź zagrażającej życiu lub zdrowiu ludzi, wszczynane jest z urzędu przez właściwy organ. tj. wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska. A zatem skoro ustawa - Prawo ochrony środowiska nie dopuszcza możliwości wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania ww decyzji na wniosek osoby zainteresowanej, należy uznać, iż osoba ta poprzez wniesienie skargi na bezczynność organu, nie może domagać się od Sądu, aby zobowiązał on organ do wszczęcia takiego postępowania w celu wydania decyzji. Mając zaś na uwadze, iż postępowanie administracyjne w tym zakresie wszczynane jest wyłącznie z urzędu, to nie można mówić o bezczynności organu w wydaniu decyzji, w sytuacji kiedy organ ten w ogóle nie wszczął i nie prowadził takiego postępowania.
Oczywiście nie oznacza to, że osoba zainteresowana zainicjowaniem przez organ takiego postępowania pozbawiona jest jakichkolwiek możliwości dochodzenia swoich praw. Może ona bowiem tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie wnioskować, zgodnie z art. 241 i 242 kpa o podjęcie przez organy inspekcji ochrony środowiska określonych czynności w sprawie. W przypadku zaś uznania, iż organy te niewłaściwie wykonują swoje zadania, osobom tym przysługuje także możliwość wniesienia do właściwego organu skargi, o której mowa w art. 227 kpa. Zarówno jednak protokół kontroli, jak i rozstrzygniecie organu wydane w wyniku przeprowadzonego uproszczonego postępowania o charakterze administracyjnym dotyczącego skarg i wniosków uregulowanego w dziale VIII K.p.a. (art. 221-256 K.p.a.), nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
Za nieuzasadnioną należy również uznać skargę skarżącego na bezczynność Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, w przedmiocie nie wydania decyzji o której mowa powyżej. Organ ten nie jest bowiem właściwy do orzekania w przedmiocie wstrzymania działalności powodującej pogorszenia stanu środowiska, czy też stanowiącej zagrożenie dla życie lub zdrowia ludzi. Uprawnienie to jak wskazano wyżej zgodnie z ustawą -Prawo ochrony środowiska przysługuje co do zasady wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art.151 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo i postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) orzekł jak w sentencji.