Uzasadnienie
Pismem z dnia 18 maja 2009 r. E. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Głównego Geodety Kraju. W odpowiedzi na skargę Główny Geodeta Kraju wniósł o jej oddalenie wskazując, że w przedmiotowej sprawie wydał decyzję z dnia [...] czerwca 2009 r. znak: [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] marca 2005 r. nr [...].
Zarządzeniem z dnia 29 czerwca 2009 r. Skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi.
Wezwanie zostało doręczone Skarżącemu na adres wskazany w skardze w dniu 10 lipca 2009 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru – karta 11 akt sądowych).
W odpowiedzi Skarżący w piśmie z dnia 14 lipca 2009 r. (data nadania) oświadczył, że "tylko i wyłącznie droga sądowa spowodowała wydanie decyzji w zaskarżonej sprawie przez Głównego Geodetę Kraju, co spowodowało, że ustały przyczyny bezczynności". W związku z tym Skarżący wniósł o "oddalenie skargi i przekazanie akt sprawy dla strony przeciwnej".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z treścią art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu.
W niniejszej sprawie wezwanie do uiszczenia wpisu zostało doręczone Skarżącemu w dniu 10 lipca 2009 r. Termin do uiszczenia należnej w sprawie opłaty sądowej upłynął więc w dniu 17 lipca 2009 r.
Z informacji udzielonej przez Oddział Finansowo-Budżetowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (k. 15 akt sądowych) wynika, iż w dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych, nie zidentyfikowano wpłaty do niniejszej sprawy.
W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, mając na uwadze, iż Skarżący nie uiścił w zakreślonym terminie należnej opłaty sądowej, na podstawie art. 220 § 3 powołanej ustawy orzekł jak w sentencji.