Uzasadnienie
S. B. (dalej: "Skarżący") złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w sprawie rozpatrzenia odwołania od decyzji Wojewody [...] z [...] sierpnia 2020 r. o odmowie udzielenia jego małżonce A. R. zezwolenia na pobyt czasowy na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Zarządzeniem z 15 stycznia 2021 r. wezwano Skarżącego do sprecyzowania, czy skargę składa w imieniu własnym, czy też jako pełnomocnik małżonki – w tym przypadku powinien nadesłać pełnomocnictwo do występowania w jej imieniu przed sądem administracyjnym. Pismem z 4 lutego 2021 r. Skarżący wskazał, że składa skargę w imieniu własnym, ponieważ będąc małżonkiem A. R. posiada on słuszny interes w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Każde merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia.
W niniejszej sprawie skarga jest niedopuszczalna.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej jako "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż wymienione w pkt 1-5) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Określone w art. 58 p.p.s.a. podstawy odrzucenia skargi nawiązują do przesłanek dopuszczalności zaskarżenia aktu lub czynności organu administracji publicznej do sądu administracyjnego, rozumianych jako określone przepisami prawa warunki prawidłowego zaskarżenia, dotyczące przedmiotu skargi, jej formy, treści, ale także dotyczące przesłanek o charakterze przedmiotowym i podmiotowym, określających, od jakiej formy działalności organów administracji publicznej skarga przysługuje i który z podmiotów jest legitymowany do wniesienia skargi.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Szefa Urzędu w rozpoznaniu odwołania złożonego przez małżonkę Skarżącego od decyzji odmawiającej jej wydania zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z treścią art. 28 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2020 r. poz. 256; dalej: "k.p.a.") stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.
Wbrew zatem twierdzeniom Skarżącego, nie jest on stroną tego postępowania. Dotyczy ono bowiem uprawnienia jego żony do pobytu na terytorium Polski. W postępowaniu tym Skarżący występuje jako pełnomocnik swojej małżonki, ale nie jest jego stroną, bowiem nie są rozstrzygane kwestie jego uprawnień i obowiązków – wobec niego prowadzone jest osobne postępowanie.
Oczywistym jest, że z uwagi na łączący oboje związek małżeński ich wzajemna sytuacja dotycząca prawa pobytu w Polsce jest przedmiotem obopólnego zainteresowania, stanowi to jednak jedynie o istnieniu i posiadaniu interesu faktycznego. Ponownie podkreślić należy, że wobec obojga małżonków prowadzone są osobne postępowania, dotyczące ich własnego prawa do legalnego pobytu w Polsce. Nie są oni natomiast stronami postępowań dotyczących małżonka, ponieważ sprawa jest rozpatrywana wobec każdego z nich indywidualnie. Z faktu występowania w postępowaniu dotyczącym małżonki w roli jej pełnomocnika, nie wynika własne uprawnienie Skarżącego do wniesienia do sądu administracyjnego skargi dotyczącej tego postępowania, w tym bezczynności organu. Skargę taką może złożyć małżonka Skarżącego. Jednak odpowiadając na wezwanie Sądu do sprecyzowania tej kwestii, Skarżący jednoznacznie wskazał siebie jako składającego skargę.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonej kwoty wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 tej ustawy.