Uzasadnienie
Skarżący P. K. dnia 2 czerwca 2009 r. wniósł skargę na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie doręczenia decyzji administracyjnej z dnia [...] stycznia 2009 r., znak [...] odmawiającej wyrażenia zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze gruntów rolnych klas II-III o powierzchni 13,1209 ha położonych w granicach działek ozn. Nr [...] i [...] na terenie wsi G., gmina S. W odpowiedzi na skargę na bezczynność organu, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej oddalenie wskazując, iż skarżący nie ma przymiotu strony w niniejszym postępowaniu, a który to zgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz. U. 2004/121/1226 z późn. zm.) ma Burmistrz S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga podlega odrzuceniu, albowiem wniesienie skargi w sprawie, która nie jest objęta kognicją sądu administracyjnego, musi skutkować takim rozstrzygnięciem.
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami min.: art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002/153/1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej ppsa (Dz. U. 2002/153/1270 z późn. zm.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.
Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 ppsa skarga na bezczynność organów służy, gdy organ nie wydaje w terminie: decyzji administracyjnej, postanowienia na które służy zażalenie albo które kończy postępowanie lub rozstrzyga sprawę co do istoty, postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym, na które służy zażalenie, jak też nie wydaje innych niż wymienione aktów lub nie dokonuje czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących przyznania, stwierdzenia lub uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz nie wydaje w terminie pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach.
Natomiast, doręczenie decyzji jest czynnością materialno-techniczną polegającą na przekazaniu stronie postępowania rozstrzygnięcia w sprawie. Czynność ta nie przyznaje, stwierdza lub uznaje uprawnienia lub obowiązku, gdyż fakt doręczenia ma ten skutek, że od daty doręczenia biegnie dla strony termin do wniesienia odwołania. Jednakże należy zauważyć, iż nie fakt doręczenia czyni dany podmiot stroną postępowania. Status ten wynika z przepisów prawa materialnego, które mają zastosowanie w konkretnej sprawie. Skoro zatem doręczenie decyzji nie jest czynnością, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a ppsa, niewykonanie takiej czynności przez organ nie jest bezczynnością w rozumieniu pkt 8 tegoż przepisu (vide postanowienie NSA z 28 września 2001 r., sygn. I SAB 2/01, Lex nr 75530 oraz wyrok WSA w Warszawie z 24 stycznia 2005 r., sygn. V SAB 39/04).
Skoro więc, skarga na bezczynność organu została wniesiona w sprawie, która nie jest jedną z enumeratywnie wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a ppsa, Sąd administracyjny nie jest właściwy do jej kontroli i na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ppsa ją odrzuca.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ppsa orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia.
O zwrocie skarżącemu wpisu sądowego, Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 lit. a ppsa.