Uzasadnienie
W piśmie z dnia 17 stycznia 2019 r. W. O. i A. K. reprezentowani przez radcę prawnego, wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania Ministra Inwestycji i Rozwoju w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] sierpnia 2013 r., nr [...].
W piśmie z dnia 7 marca 2019 r. pełnomocnik Skarżących złożył oświadczenie o cofnięciu powyższej skargi oraz wniósł o zasądzenie od organu kosztów zastępstwa procesowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. – dalej Ppsa) skarżący może cofnąć skargę, a cofnięciem tym sąd jest związany, chyba że zmierza ono do obejścia prawa lub utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Po przeanalizowaniu akt sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał cofnięcie skargi za dopuszczalne oraz skuteczne. Ponadto udzielone radcy prawnemu pełnomocnictwa nie wyłączały możliwości złożenia wniosku o cofnięcia skargi.
Mając to na względzie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 w związku z art. 60 ustawy Ppsa orzeczono jak w pkt 1 sentencji.
W pkt 2 orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 Ppsa.
Nie został uwzględniony wniosek o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania sądowego. Z mocy art. 201 § 1 Ppsa prawo takie przysługuje stronie jedynie w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 Ppsa (tzn. w sytuacji uwzględnienia skargi przez organ w trybie tzw. autokontroli).
Przy umorzeniu postępowania na skutek cofnięcia skargi, niezależnie od przyczyny, która legła u podstaw takiej decyzji strony skarżącej, przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują zwrotu kosztów postępowania, a jedynie zwrot wpisu od pisma cofniętego, o czym stanowi art. 232 § 1 pkt 2 Ppsa (por. postanowienie NSA z dnia 19 listopada 2014 r., sygn. akt I OZ 1028/14, niepubl.).
Z tego względu wniosek nie mógł zostać uwzględniony. Dlatego orzeczono jak w pkt 3 sentencji