Uzasadnienie
W. W. wnioskiem złożonym w dniu 10 czerwca 2013 r., zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, polegającym na zwolnieniu od kosztów sądowych oraz na ustanowieniu adwokata z urzędu. Wniosek ten złożył w sprawie ze swojej skargi na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w wydaniu zaświadczenia o określonej treści.
Z treści wniosku złożonego w przewidzianej przez prawo formie oraz decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] Oddział w W. z dnia [...] marca 2013 r. o waloryzacji renty, której kopię skarżący nadesłał do akt sprawy wynika, że skarżący utrzymuje się z renty inwalidzkiej oraz zasiłku pielęgnacyjnego z opieki społecznej w łącznej wysokości 870,35 zł. netto miesięcznie. Mieszka w niewielkim (36m2) mieszkaniu, które nie jest jego własnością. Prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe.
Stwierdzono, co następuje:
Wniosek skarżącego dotyczy dwóch instytucji składających się na prawo pomocy tj. zwolnienia od kosztów oraz ustanowienia adwokata. Właściwy dla tak szerokiej postaci prawa pomocy art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2013 r., poz. 270; zwana dalej p.p.s.a.), stanowi, że przyznanie prawa w zakresie całkowitym powinno nastąpić, jeżeli strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów wynagrodzenia fachowego pełnomocnika.
Referendarz stwierdza, że wniosek W. W. o zwolnienie od kosztów sądowych jest bezprzedmiotowy albowiem zarządzeniem z dnia 8 lipca 2013 r. wyznaczony do rozpoznania tej sprawy sędzia uznał, że jest ona zwolniona od kosztów sądowych. Zwolnienie to wynika z art. 239 pkt 1 lit. e ustawy p.p.s.a. Przytoczony przepis zwalnia skarżących w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych od wszelkich opłat i kosztów sądowych.
Z pewnością nie jest bezprzedmiotowy wniosek skarżącego o ustanowienie adwokata z urzędu. Dlatego jego żądanie procesowe zostanie odniesione do treści art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym jest możliwe, jeżeli strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych bez uszczerbku na poziomie utrzymania koniecznego.
Nie sposób wątpić, że sytuacja dochodowa wnioskodawcy jest obiektywnie trudna. Skarżący nie pracuje, nie dysponuje oszczędnościami czy przedmiotami wartościowymi. Utrzymuje się z renty i zasiłku pielęgnacyjnego. W tych okolicznościach, nawet wobec braku informacji na temat wysokości ponoszonych przez skarżącego wydatków związanych z bieżącym utrzymaniem, będące w jego dyspozycji środki finansowe są niewystarczające do zaspokojenia jego podstawowych potrzeb życiowych, bez uszczerbku w koniecznym utrzymaniu.
Z przedstawionych powodów referendarz ustanowił dla skarżącego adwokata, którego wynagrodzenie zostanie pokryte z budżetu państwa.
Z wyżej powołanych względów orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia na podstawie art. 239 pkt 1 lit. e, art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a.