Uzasadnienie
P. T. wniósł w imieniu syna M. T. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych w nierozpatrzeniu wniosku M. T. z dnia 18 września 2013 r., w którym jako współwłaściciel nieruchomości nr [...] położonej w G. przy [...] zgłosi swój udział w postępowaniu dotyczącym zezwolenia na zakup udziału w tej nieruchomości dla [...].
Wniesiona skarga została opatrzona podpisem P. T. Ponadto P. T., składając skargę, nie dołączył do niej pełnomocnictwa, z którego wynikałoby umocowanie do wniesienia skargi i występowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym w niniejszej sprawie w imieniu skarżącego M. T. Wobec powyższego zarządzeniem z dnia 15 stycznia 2014 r. Przewodniczący Wydziału wezwał pełnomocnika skarżącego P. T. do uzupełnienia, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi, jej braków formalnych poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego M. T. przed sądami administracyjnymi. Dodatkowo poinformowano pełnomocnika, że w przypadku niewykonania tego zarządzenia, M. T. zostanie wezwany do osobistego podpisania skargi lub nadesłania podpisanego egzemplarza skargi do Sądu.
Wezwanie powyższe skierowane zostało do P. T. na adres wskazany w skardze. Jak wynika z adnotacji doręczyciela placówki pocztowej, przesyłki nie doręczono z powodu nieobecności adresata. Placówka pocztowa dwukrotnie bezskutecznie zawiadamiała P. T. o możliwości odbioru przesyłki w urzędzie pocztowym (awizo z dnia 20 stycznia 2014 r. i awizo powtórne z dnia 28 stycznia 2014 r.), po czym w dniu 5 lutego 2014 r. zwróciła nieodebraną przesyłkę Sądowi.
Wobec powyższego, wezwanie skierowane do pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi uznane zostało za doręczone w dniu 3 lutego 2014 r. Zatem siedmiodniowy termin do dokonania powyższej czynności bezskutecznie upłynął w dniu 10 lutego 2014 r.
Wobec nieuzupełnienia braków formalnych skargi przez P. T., zarządzeniem z dnia 10 lutego 2014 r. Przewodniczący Wydziału wezwał skarżącego M. T. do uzupełnienia, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi, jej braków formalnych poprzez podpisanie skargi w budynku Sądu lub nadesłanie do Sądu podpisanego egzemplarza skargi.
Jak wynika z adnotacji doręczyciela placówki pocztowej, przesyłki nie doręczono z powodu nieobecności adresata. Placówka pocztowa dwukrotnie bezskutecznie zawiadamiała skarżącego o możliwości odbioru przesyłki w urzędzie pocztowym (awizo z dnia 17 lutego 2014 r. i awizo powtórne z dnia 26 lutego 2014 r.), po czym w dniu 5 marca 2014 r. zwróciła nieodebraną przesyłkę Sądowi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), sąd odrzuca skargę, jeżeli w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych.
W świetle art. 73 § 3 tej ustawy, w przypadku niepodjęcia pisma w terminie siedmiu dni od dnia umieszczenia w oddawczej skrzynce pocztowej zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej, pocztowa placówka oddawcza pozostawia powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej. Stosownie zaś do art. 73 § 4 powołanej ustawy doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu licząc – w myśl § 3 tegoż artykułu – od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej. Oznacza to, że warunkiem skuteczności doręczenia zastępczego jest uprzednie dwukrotne awizowanie doręczanej przesyłki.
Wobec powyższego, wezwanie skierowane do skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi uznać należy za doręczone w dniu 3 marca 2014 r. Zatem siedmiodniowy termin do dokonania powyższej czynności bezskutecznie upłynął w dniu 10 marca 2014 r. Pomimo tego do dnia podjęcia niniejszego rozstrzygnięcia skarżący nie uzupełnił braku formalnego skargi.
Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 powołanej ustawy, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.