Uzasadnienie
T. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie rozpatrzenia jego wniosków dotyczących zwrotu nieruchomości położonych w O. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że organ lekceważy prawo, pozostaje w bezczynności mimo wielu pism i monitów, dotyczących spornej nieruchomości. W sprawie został wydany wyrok przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, lecz mimo to sprzedano część spornego majątku.
Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi - w odpowiedzi na skargę - wniósł o odrzucenie skargi. Zaznaczył, że z wniosku T. S. toczyło się postępowanie administracyjne, dotyczące majątku, położonego w O. Decyzją z dnia [...].05.2004 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...].02.2001 r., stwierdzającą, że nieruchomość o pow. 5,5773 ha wraz z budynkami oraz pozostały majątek w O. o łącznym obszarze 165,29 ha, stanowiący własność W. i I. R. podpadał pod działanie przepisów art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN z dn. 6.09.1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. z 1945 r., nr 3, poz. 13 ze zm.).
Wyrokiem z dnia 2 lutego 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji.
W ocenie Sądu, złożony w rozpoznanej sprawie wniosek jest żądaniem rozstrzygnięcia sporu o prawa rzeczowe do wskazanej we wniosku nieruchomości, a zatem sporu cywilnego. Zgodnie z art. 2 § 1 i 3 k.p.c. do rozpoznawania spraw cywilnych powołane są sądy powszechne, o ile sprawy te nie należą do właściwości sądów szczególnych lub Sądu Najwyższego, a także, jeżeli przepisy szczególne nie przekazują ich do właściwości innych organów.
Pomimo wyroku, T. S. nie wystąpił na drogę postępowania przed sądem powszechnym, lecz bezustannie domaga się od Ministra Rolnictwa i Rozwoju
Wsi zwrotu nieruchomości wraz z budynkami. Minister wielokrotnie informował T. S., że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania, zawarte we wskazanym wyroku, wiążą ten sąd oraz organ administracji. Minister nie jest organem właściwym do rozpatrzenia wniosku. T. S. zatem wniosek o odrzucenie skargi jest, zdaniem tego organu, uzasadniony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Rozpoznając przedmiotową skargę na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w pierwszej kolejności należało przeanalizować kwestię jej dopuszczalności.
Sąd administracyjny sprawuje sądową kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta ogranicza się do zakresu określonego ustawą z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ((Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a.) oraz do spraw, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę.
Stosownie do treści art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli precyzuje przepis § 2 i 3 powołanego przepisu.
W ocenie Sądu, żądania zawarte w skardze, będącej przedmiotem niniejszego postępowania, nie podlegają kontroli sądów administracyjnych z uwagi na to, iż nie mieszczą się w katalogu czynności i aktów poddawanych nadzorowi sądowemu, których numerus clausus zawiera dyspozycja art. 3 § 2 i 3 P.p.s.a.
Zgodnie z art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1. decyzje administracyjne;
- 2. postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
- 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Jak wynika z akt niniejszej sprawy skarżący domaga się wykonania przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Regionalnego szeregu czynności, prowadzących do zwrotu majątku położonego w O. Tymczasem w sprawie został wydany wyrok z dnia 2 lutego 2005 r., w którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że, złożony w rozpoznanej sprawie wniosek jest żądaniem rozstrzygnięcia sporu o prawa rzeczowe do wskazanej we wniosku nieruchomości, a zatem sporu cywilnego, który powinien zostać rozpoznany przez sąd powszechny.
Pomimo wyroku, T. S. nie wystąpił na drogę postępowania przed sądem powszechnym, lecz bezustannie domaga się od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi zwrotu nieruchomości wraz z budynkami.
Minister wielokrotnie informował T. S., że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania, zawarte we wskazanym wyroku, wiążą ten sąd oraz organ administracji.
Zgodnie z treścią postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2010 r. (II SA/Wa 271/10, LEX nr 570273), treść przepisu art. 3 § 2 p.p.s.a. nie obejmuje skarg na pisma informujące. Skargi tego rodzaju nie podlegają kognicji sądu administracyjnego. Brak jest także przepisów szczególnych, które przewidywałyby w tego rodzaju sprawach sądową kontrolę (art. 3 §3 p.p.s.a.).
Z powyższych względów należało stwierdzić, że bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Regionalnego w przedmiocie rozpoznania wniosków skarżącego, wniesionych do tego organu nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego i z tej przyczyny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., orzeczono jak w punkcie 1 sentencji postanowienia.
W punkcie 2 postanowienia orzeczono stosownie do treści art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego.