Uzasadnienie
L. W. wniosła skargę na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie nr [...] oznaczonej następnie jako [...] dot. [...] polegającej na nie wydaniu decyzji w w/w sprawie.
Skarżąca podniosła, że zarządzeniem Ministra Skupu z dnia [...] czerwca 1955 r. nr [...] ustanowiony został przymusowy zarząd państwowy nad przedsiębiorstwem M. w A., gmina J. (powiat r., województwo m.). W następstwie ustanowienia zarządu państwowego nad przedsiębiorstwem, Przewodniczący Komitetu Drobnej Wytwórczości orzeczeniem z dnia [...] lipca 1963r. nr [...] stwierdził przejście przedsiębiorstwa na własność państwa.
Spadkobiercy J. i F. T. oraz J. i S. M. wnioskiem z dnia 20 grudnia 1990r. wystąpili do Ministerstwa Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej o zwrot nieruchomości wchodzącej w skład przedsiębiorstwa.
Pismem z dnia [...] marca 1994r. nr [...] Departament Gospodarki Ziemią Ministerstwa Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej poinformował wnioskodawców, że: " W związku z pomniejszoną wartością młyna wydanie decyzji o stwierdzeniu nieważności przyjęcia tego obiektu na rzecz Państwa może pociągnąć skutki finansowe w postaci żądania przez stronę odszkodowania za rzeczywistą poniesioną szkodę.
Na zabezpieczenie tego rodzaju roszczeń brak jest środków finansowych w budżecie Państwa i dlatego Ministerstwo nie może wydać decyzji w tej sprawie".
Ponadto, organ administracji stwierdził, że po uchwaleniu ustawy o reprywatyzacji lub po zabezpieczeniu na ten cel spodków w budżecie państwa sprawa zostanie ponownie rozpatrzona.
Skarżąca pismem z dnia 16 listopada 2004r. wystąpiła do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi o wyjaśnienie stanu postępowania w sprawie z wniosku z dnia 20 grudnia 1990r. oraz o podanie przyczyn braku rozstrzygnięcia sprawy zwrotu nieruchomości w drodze decyzji. Ze względu na brak reakcji organu administracji, L. W. w dniu 20 stycznia 2005r. na podstawie art. 37 § 1 i 2 kpa złożyła zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, żądając wyznaczenia terminu załatwienia sprawy oraz wyjaśnienia przyczyn niezałatwienia sprawy w terminie.
Pismem z dnia [...] stycznia 2005r. nr [...] L. W. została poinformowana, że Departament Gospodarki Ziemią Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi zwrócił się do [...] Urzędu Wojewódzkiego z prośbą o nadesłanie akt i informacji.
Skarżąca podniosła, że organ w toku postępowania administracyjnego dopuścił się naruszenia przepisów art. 12 § 1, art. 35 § 1 i 3, art. 36 § 1 i 2, art. 6, art. 8, art. 37 § 2 kpa.
Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej.
W odpowiedzi na skargę organ podniósł, że zwrócił się do [...] Urzędu Wojewódzkiego o nadesłanie akt sprawy, po otrzymaniu akt podjął niezbędne kroki w celu szybkiego rozpatrzenia sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest zasadna.
Z bezczynnością organu administracji publicznej rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), mamy do czynienia wówczas, gdy w terminie określonym w art. 35 kpa, organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub tez innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi za bezczynność nie ma przy tym znaczenia z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną przyczyną w ich podjęciu lub dokonaniu leżącą po stronie organu.
W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie istnieje stan bezczynności Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, polegający na nie załatwieniu wniosku z dnia 20 grudnia 1990r.
Wniosek ten dotyczył zwrotu nieruchomości wchodzącej w skład przedsiębiorstwa M. w stosunku, do którego zarządzeniem Ministra Skupu z dnia [...] czerwca 1955r. nr [...] ustanowiony został zarząd państwowy, a następnie orzeczeniem z dnia [...] lipca 1963r., nr [...] Przewodniczącego Komitetu Drobnej Wytwórczości stwierdzono jego przejście na własność państwa.
Postępowanie wszczęte wnioskiem z dnia 20 grudnia 1990r. powinno zostać zakończone zgodnie z art. 104 § 1 kpa wydaniem decyzji.
Pismo z dnia [...] marca 1994r. nr [...] Departamentu Gospodarki Ziemią Ministerstw Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej o przytoczonej w skardze treści nie spełnia wymogów decyzji. Jak słusznie podniosła Skarżąca pismo to nie spełnia wymogów właściwych dla decyzji administracyjnej zgodnie z art. 107 § 1 kpa, w szczególności nie zawierało rozstrzygnięcia, uzasadnienia faktycznego ani prawnego jak również pouczenia o prawie odwołania.
Organ administracji publicznej nie może unikać załatwienia spraw w formie decyzji tam, gdzie przepisy przewidująjej wydanie.
Pismo Skarżącej z 16 listopada 2004r. do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie miało na celu wszczęcie nowego postępowania, a nawiązywało do wniosku z 20 grudnial990r. prosząc o wyjaśnienie stanu postępowania w sprawie nr [...] oraz o podanie przyczyn braku rozstrzygnięcia sprawy zwrotu nieruchomości w drodze decyzji.
W sprawie jest bezsporne, że Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie rozpoznał wniosku w terminie przewidzianym z art. 35 kpa, co oznacza, że pozostaje on w bezczynności.
W ocenie Sądu trudności w zgromadzeniu materiału dowodowego nie mogą ekskulpować organu orzekającego od zarzutu przewlekłości postępowania w sytuacji, gdy od złożenia przez Skarżącą pisma z 16 listopada 2004r. organ podjął pierwsze czynności dopiero [...] stycznia 2005r. zwracając się do [...] Urzędu Wojewódzkiego o nadesłanie akt i informacji. Nie można odmówić racji Skarżącej, że czynność ta została podjęta przez organ dopiero po złożeniu przez nią w dniu 20 stycznia 2005r. zażalenia na podstawie art. 37 § 1 i 2 kpa na niezałatwienie sprawy w terminie i żądanie wyznaczenia terminu załatwienia sprawy oraz wyjaśnienie przyczyn niezałatwienia sprawy w terminie.
Następne czynności dowodowe w sprawie zostały podjęte przez organ dopiero po złożeniu w dniu 7 czerwca 2005r. przez Skarżącą skargi na bezczynność organu.
Wobec powyższego skargę należało uznać za uzasadnioną i zobowiązać organ do załatwienia sprawy w wyznaczonym terminie.
Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami; administracyjnymi.