Uzasadnienie
H. M. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (zwolnienie od opłat i wydatków sądowych) i o ustanowienie radcy prawnego z urzędu. Wniosek ten złożyła w sprawie dotyczącej jej skargi na przewlekłość postępowania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania odwołania skarżącej od decyzji Wójta Gminy C. z dnia [...] lipca 2013r.
Sytuacja majątkowa strony została wyczerpująco przedstawiona w treści urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF) oraz w pismach dołączonych do niniejszego wniosku. Z dokumentów tych wynika, że skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z bezrobotną córką. Rodzina utrzymuje się dochodów wnioskodawczyni uzyskiwanych z tytułu emerytury w wysokości około 1 326 zł netto. Wnioskodawczyni podała, że posiada dom z lat 50 tych XX w. na wsi w m. A., który nie nadaje się do zamieszkania, ponadto posiada mieszkanie w W. o pow. 30 m2. Skarżąca jest zadłużona na kwotę 1785,50 zł. Nie posiada przedmiotów wartościowych ani oszczędności.
Stwierdzono, co następuje:
Skarżąca H. M. zwróciła się do Sądu z wnioskiem o zwolnienie od całości kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego z urzędu. Wobec tego strona ubiega się o przyznanie prawa pomocy w całości. Według treści art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje, jeżeli wnioskujący wykaże, że nie jest w stanie pokryć jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego. Kosztami postępowania sądowego są koszty sądowe oraz wynagrodzenie przysługujące fachowemu pełnomocnikowi, tj. radcy prawnemu lub adwokatowi.
Zdaniem referendarza sądowego, skarżąca spełnia przesłanki do otrzymania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Z uwagi na niewielką kwotę emerytury (1326 zł. tj. 663 zł na jedną osobę), skarżąca nie ma choćby minimalnych szans na poczynienie oszczędności w wydatkach natury niekoniecznej. W tej sytuacji uznano, że stronę nie stać na samodzielne poniesienie kosztów sądowych i opłacenie zawodowego pełnomocnika.
Z przedstawionych względów orzeczono o przyznaniu prawa pomocy działając w oparciu o art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a.