Uzasadnienie
K. B., działający przez pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 7 lipca 2005r., za pośrednictwem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, skargę na bezczynność wymienionego organu w przedmiocie nierozpoznania wniosku z dnia 8 kwietnia 1993r. o stwierdzenie nieważności orzeczenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia [...] września 1950r. stwierdzającego, że nieruchomości ziemskie "P." i "Folwark M." podpadają pod działanie dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944r. o przeprowadzeniu reformy rolnej. Zarzucił organowi rażące naruszenie art. 35 i 36 Kpa przez prowadzenie sprawy ponad 12 lat.
W uzasadnieniu skargi wskazał, iż pismem z dnia 21 kwietnia 2005r. wezwał Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi do rozpoznania sprawy, pomimo tego organ nie podjął żadnych czynności w sprawie. Nadto stwierdził, iż organ poprzez brak działania (zwłoka urzędników) naraża na szkodę nie tylko skarżącego (uniemożliwiając mu korzystanie z prawa własności), ale i Skarb Państwa w razie wystąpienia w przyszłości z roszczeniem odszkodowawczym za bezprawne korzystanie z przejętego majątku.
Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi w odpowiedzi na skargę z dnia 8 września 2005r. wyjaśnił, iż z uwagi na skomplikowany stan faktyczny i prawny sprawy zaistniała konieczność uzupełnienia zgromadzonego materiału dowodowego. Organ wystąpił więc do [...] Urzędu Wojewódzkiego z prośbą o ustalenie aktualnego stanu prawnego i faktycznego, który jest niezbędny do rozstrzygnięcia w zakresie odwracalnych bądź nieodwracalnych skutków prawnych. Decyzja zostanie wydana po otrzymaniu niezbędnych ustaleń z [...] Urzędu Wojewódzkiego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest zasadna.
Z bezczynnością organu administracji publicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej: P.p.s.a, mamy do czynienia wówczas gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie, inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 86).
Skarga na bezczynność może być wniesiona po upływie terminu przewidzianego do załatwienia sprawy. Stosownie do art. 35 § 3 K.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić - nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania [...]. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 K.p.a.).
Bezspornym jest, że postępowanie o stwierdzenie nieważności orzeczenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych wszczęte zostało wnioskiem strony z 1993r. i dotychczas niezakończone. Uzasadnioną przeszkodą w załatwieniu sprawy w terminie ustawowym nie może być konieczność uzupełnienia materiału dowodowego. Organ taką potrzebę powziął po raz kolejny - po upływie dwóch lat od ostatniego pisma (z dnia 21 maja 2003r.) skierowanego w tym przedmiocie do [...] Urzędu Wojewódzkiego - dopiero po wniesieniu przez skarżącego przedmiotowej skargi (dowód: pismo z dnia 2 września 2005r. - k. 20 akt adm.).
Jak wynika z akt sprawy Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi kilkakrotnie zawiadamiał skarżącego o przyczynie zwłoki i wskazywał termin załatwienia sprawy, niemniej jednak ostatni raz uczynił to pismem z dnia 13 kwietnia 2000r.
W świetle przedstawionego stanu sprawy, skoro organ administracji publicznej nie załatwił sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a., ani też nie dopełniał właściwie czynności unormowanych w art. 36 K.p.a., skargę należało więc uznać za uzasadnioną i stosownie do art. 149 P.p.s.a. orzec jak w sentencji. Wobec braku wniosku skarżącego o przyznanie poniesionych w sprawie kosztów postępowania nie orzeczono o ich zwrocie.