Uzasadnienie
Skarżący M. C. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Środowiska w przedmiocie udzielenia informacji dotyczących interpretacji obowiązującego prawa.
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm., zwana dalej: P.p.s.a.) Sąd rozpoznaje skargi na bezczynność organów administracji publicznej, gdy organ - w przewidzianym przepisami terminie - nie wyda któregokolwiek z wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy aktów administracyjnych, tj. decyzji administracyjnej, postanowienia, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służyło zażalenie oraz innego niż wymienione aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Jeżeli bowiem organ administracji zobowiązany do załatwienia sprawy nie wydaje rozstrzygnięcia w przewidzianym przepisami terminie, przy czym zwłoka w rozpatrzeniu sprawy jest nieuzasadniona, wówczas mamy do czynienia z bezczynnością organu.
Jak wynika natomiast z treści art. 52 § 1 cytowanej ustawy skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu przed organami właściwymi w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.
W niniejszej sprawie jednakże zasadnicze znaczenie ma kwestia dopuszczalności skargi opartej na powołanej ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na bezczynność Ministra Środowiska.
M. C. wniósł skargę na bezczynność polegającą na nieudzielaniu informacji dotyczących interpretacji obowiązującego prawa ochrony środowiska w aspekcie jego praktycznego zastosowania mającego wpływ na ustalenie własnych praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego w przedmiocie zezwolenia na wykorzystanie nietoksycznych odpadów przemysłowych do rekultywacji poniemieckich wyrobisk glinianych.
Zauważyć należy, iż powyższe żądania skarżącego pozostają poza ustawowym obowiązkiem Ministra Środowiska do wydawania w tym względzie jakichkolwiek rozstrzygnięć o charakterze indywidualnym z zakresu prawa administracyjnego. Pomimo tego, organ podjął korespondencję ze skarżącym, co jednak nie świadczy o obowiązku wydania rozstrzygnięcia w rozumieniu przepisów prawa administracyjnego.
W świetle powyższego Sąd uznał, iż żądania zawarte w skardze M. C. nie mieszczą się w ustawowo określonej kognicji sądu administracyjnego i z tych względów skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy P.p.s.a. orzekł jak sentencji postanowienia.