Uzasadnienie
Pismem z dnia 16 maja 2012 r. A. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej. W uzasadnieniu skargi wskazał, iż od dłuższego czasu prowadził interwencyjną korespondencję z Prezesem Urzędu Komunikacji Elektronicznej w sprawie braku odpowiedniej infrastruktury telekomunikacyjnej na terenie swojego miejsca zamieszkania, albowiem nie może korzystać z łączności telefonicznej i internetowej, co odcina go od świata. Zaznaczył, iż jego korespondencja prowadzona z Prezesem Urzędu Komunikacji Elektronicznej była przerywana długotrwałymi milczeniami tegoż organu, dlatego też zmuszony został w 2011 r. złożyć skargę na bezczynność do Ministerstwa Administracji i Cyfryzacji. Podniósł, iż w dniu 10 stycznia 2012 r. otrzymał z Departamentu Telekomunikacji Ministerstwa Administracji i Cyfryzacji pismo, które załatwienie sprawy przesunęło na pierwszy kwartał 2012 r. Skarżący wskazał, iż w związku z niedotrzymaniem terminu załatwienia sprawy wystąpił z ponowną interwencją pisemną do Departamentu Telekomunikacji Ministerstwa Administracji i Cyfryzacji, a następnie gdy nie otrzymał żadnej odpowiedzi z tegoż Departamentu w dniu 26 kwietnia 2012 r. zwrócił się bezpośrednio do Ministra Michała Boniego, z prośbą o osobiste zainteresowanie sprawą.
W związku z tym, że również i na to pismo kierowane bezpośrednio do Gabinetu Ministra Administracji i Cyfryzacji nie otrzymał odpowiedzi wniósł skargę do Sądu Administracyjnego na bezczynność Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej.
Sąd zważył, co następuje
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) - dalej w skrócie: P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Stosownie natomiast do treści art. 3 § 2 P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają w sprawach w sprawach skarg na:
- 1. decyzje administracyjne;
- 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie;
- 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6. akty jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt. 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Nadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3).
Skarga na bezczynność organu jest zatem dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Przyjmuje się również, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności.
Zauważyć zatem należy, iż nie każda sprawa dotycząca bezczynności organu administracji publicznej podlegać będzie rozpoznaniu przez sąd administracyjny.
W niniejszej sprawie przedmiotem skargi A. P. jest w istocie postępowanie skargowe uregulowane przepisami Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 221 – 260 K.p.a.). Skarżący interweniuje w organach administracji publicznej w sprawie rozwinięcia infrastruktury telekomunikacyjnej na terenie miejscowości, w której mieszka, w taki sposób aby umożliwić korzystanie skarżącemu z telefonu i Internetu. Tymczasem w sprawach tego rodzaju sądy administracyjne nie są właściwe. Skargi zawarte w Dziale VIII K.p.a. związane są z krytyką wykonywania zadań przez właściwe organy lub ich pracowników. Skargi te zatem nie podlegają kontroli sądu administracyjnego zarówno na podstawie powołanego wyżej art. 3 P.p.s.a., jak i na podstawie przepisów ustaw szczególnych.
Z tego też względu przedmiotowa skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.