Uzasadnienie
Z. G. (dalej: skarżący) w piśmie z [...] kwietnia 2014 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność i przewlekłość postępowania Burmistrza Gminy K. w przedmiocie załatwienia sprawy dotyczącej wniosku o ustalenie warunków zabudowy.
W odpowiedzi na skargę, udzielonej w piśmie z [...] maja 2014 r., Burmistrz Gminy K. wniósł o odrzucenie skargi lub ewentualnie oddalenie skargi, ponieważ skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu z [...] sierpnia 2014 r. skarżący reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego G. W. poinformował w piśmie z [...] sierpnia 2014 r., że [...] marca 2014 r. wpłynęło do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. zażalenie na bezczynność Burmistrza Gminy K. Pełnomocnik skarżącego poinformował jednocześnie, że podanie to należy także traktować jak zażalenie na przewlekłość postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Stosownie do przepisu art. art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. skarga może dotyczyć bezczynności organu w przypadkach określonych w pkt 1-4a tego przepisu, a zatem bezczynności w sprawach: decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty oraz postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, a także pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach.
Należy jednak pamiętać, że zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Obowiązek ten wynika z założenia, że sąd administracyjny nie zastępuje organów odwoławczych, a jego działania nie naruszają zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.
Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Należy mieć na uwadze również art. 37 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2013, poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.) w myśl którego, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Organ wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 37 § 2 k.p.a.).
Bezczynność organu zachodzi, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie - ale mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem stosownego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu.
Tymczasem jak wynika z akt administracyjnych przekazanych Sądowi przez Burmistrza Gminy K. skarżący przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie wykazał skutecznie, że złożył zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia, co powoduje, że skarga do sądu administracyjnego na obecnym etapie jest niedopuszczalna. Dopiero, bowiem wyczerpanie środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym (tj. przed organami administracji publicznej) może otworzyć skarżącemu drogę do złożenia skargi do sądu administracyjnego.
Na marginesie należy także zauważyć, że w niniejszej sprawie Burmistrz Gminy K. prowadził postępowanie z wniosku pani H. S. w sprawie wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego z parkingiem podziemnym na 110 samochodów przewidzianego do realizacji na terenie działek: nr ew. [...],[...] i [...] z obrębu [...] zlokalizowanych przy ul. [...] w K. Wyżej wymienione postępowanie zostało zakończone wydaniem przez Burmistrza Gminy K. [...] maja 2014 r. decyzji nr [...] ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji będącej przedmiotem postępowania. Należy także podkreślić, że w tym postępowaniu, skarżący jest stroną postępowania, ale nie jest wnioskodawcą.
Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. Fakt odrzucenia skargi nie zamyka skarżącemu drogi do ponownego wystąpienia ze skargą na bezczynność organu administracyjnego po wyczerpaniu trybu określonego w art. 37 k.p.a.