Uzasadnienie
Pismem z dnia 27 maja 20013 r. E.S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. polegającą na nierozpoznaniu wniosku G.G., K.P., E.S., I.T. z dnia 2 sierpnia 2011 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza G. z dnia [...] grudnia 2009 r., znak: [...]. Skarżąca podniosła, że wydanie wymienionej decyzji z rażącym naruszeniem prawa potwierdza wniosek Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 31 sierpnia 2010 r. o stwierdzenie nieważności wskazanych powyżej decyzji. Zdaniem skarżącej, organ nie wydając stosownego aktu administracyjnego, naruszył art. 35 k.p.a. określający maksymalny termin załatwiania spraw, art. 36 k.p.a. zobowiązujący do informowania o przyczynach zwłoki, zasadę zaufania do organów administracji (art. 8 k.p.a.) oraz zasadę szybkości postępowania zawartą w art. 12 k.p.a.
Wskazując na powyższe naruszenia skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi na bezczynność SKO w W. i zobowiązanie SKO do załatwienia sprawy poprzez wydanie decyzji w określonym przez Sąd terminie oraz zasądzenie od SKO na jej rzecz kosztów postępowania.
Z akt sprawy wynika, że skarżąca i pozostali wnioskodawcy w trybie art. 37 § 1 k.p.a. pismem z dnia 27 lutego 2013 r. wezwali Samorządowe Kolegium Odwoławczego w W. do usunięcia naruszenia prawa.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie. Wskazało, że na decyzję organu z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] została złożona skarga i postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie zostało zakończone postanowieniem z dnia 5 maja 2011 r. o odrzuceniu skargi (Sygn. akt IV Sa/Wa 1341/10), zaś akta sprawy zostały przekazane do Kolegium w dniu 9 listopada 2011 r. Organ podał, że strony postępowania zostały powiadomione o wszczęciu postępowania zawiadomieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. Jednakże z uwagi na wyjątkowo skomplikowany charakter sprawy, będący wynikiem dużej liczby stron postępowania, jak i złożoności zagadnień prawnych związanych z jej rozstrzygnięciem, jak również konieczność przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego, Kolegium podało, że nie mogło zakończyć sprawy w terminach wynikających z kodeksu postępowania administracyjnego.
Nadto Kolegium podniosło, iż zwłoka w załatwieniu przedmiotowej sprawy jest również związana z bardzo dużą ilością spraw wpływających do organu, która rokrocznie zwiększa się, natomiast ilość członków rozpoznających sprawy praktycznie nie ulega zmianie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stosownie do przepisu art. 3 § 2 pkt. 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., 270), kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt. 1 - 4a tego artykułu.
Rozpoznając skargę na bezczynność organu w przedmiotowej sprawie należy stwierdzić, że zasługuje ona na uwzględnienie.
Na wstępie należy zauważyć, że bezczynność organu zachodzi wówczas, gdy nie załatwia on sprawy w terminach wskazanych w art. 35 § 1 - 3 k.p.a., ani nie wykonuje czynności o których mowa w art. 36 k.p.a. Zgodnie z powołanymi przepisami załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania.
Art. 35 § 1 k.p.a. nakłada na organ mający załatwić sprawę obowiązek działania bez zbędnej zwłoki. Powyższą powinność należy rozumieć jako ogólną wskazówkę dotyczącą załatwiania wszystkich spraw w postępowaniu administracyjnym w taki sposób, aby nie tylko dochować terminów zakreślonych w kodeksie, ale również - w miarę możliwości - sprawy załatwiać w krótszych terminach. W sprawach ze skargi na bezczynność organów administracji publicznej sąd administracyjny orzeka według stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie orzekania. Należy wskazać, iż podstawową zasadą instytucji skargi na bezczynność jest ochrona strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie.
W niniejszej sprawie należy stwierdzić uchybienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w zakresie rozpoznania wniosku G.G., K.P., E.S., I.T. z dnia 2 sierpnia 2011 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2010 r., a w konsekwencji bezczynności tego organu. Zauważyć przy tym wypada, że okoliczności przytoczone przez organ w odpowiedzi na skargę, nie mogą wywołać skutku w postaci zwolnienia organu z obowiązku przestrzegania terminu do załatwienia sprawy określonego w art. 35 3 k.p.a.
Słusznie podniosła skarżąca, iż zgodnie z art. 12 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej powinien działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Z zasady ogólnej szybkości postępowania wypływa dla organów obowiązek prowadzenia postępowania w taki sposób, iż nie można zarzucić mu zbędnej zwłoki i opieszałości w podejmowanych czynnościach postępowania. Niezasadne powstrzymywanie się przez organ od wydania decyzji lub uchylanie się od rozstrzygnięcia sprawy narusza tę zasadę i nie jest zgodne z przepisami prawa (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 1996 r. sygn. I SAB 28/96, ONSA 1997 r., nr 2, poz. 97).
Reasumując należy stwierdzić, iż skoro Samorządowe Kolegium Odwoławcze do dnia wydania wyroku nie rozpoznało przedmiotowego wniosku z dnia 2 sierpnia 2011 r., przekraczając maksymalny termin na rozstrzygnięcie sprawy oraz nie dopełniło czynności określonych w art. 36 k.p.a., to okoliczności te oznaczają, iż z racji braku innych przeszkód prawnych do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, organ pozostaje bezczynny w rozpatrzeniu sprawy.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 149 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji uznając, że w sprawie nie zaistniały podstawy do stwierdzenia bezczynności organu mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa.