Uzasadnienie
W piśmie z dnia 10 marca 2017 r. A. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenia postępowania przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w sprawie dotyczącej rozpatrzenia odwołania od decyzji Wojewody [...] z [...] marca 2016 nr. [...] orzekającej o odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy.
Skarżący wskazał, że jego skarga dotyczy sprawy o nr. [...] Pod tym numerem w dniu [...] marca 2017 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wydał decyzję, którą utrzymał w mocy wskazaną decyzję Wojewody [...] z [...] marca 2016 nr. [...] orzekającą o odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. W dniu 10 marca 2017 r. Skarżący złożył, na urzędowym formularzu, wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ skarga jest oczywiście bezzasadna.
Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 – zwaną dalej Ppsa), prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 2). Jednakże stosownie do art. 247 cyt. ustawy prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.
O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wtedy, gdy bez konieczności dokonywania głębszej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest zupełnie oczywiste, iż skarga nie może zostać uwzględniona. Przy czym stwierdzenie przez sąd oczywistej bezzasadności skargi powoduje, że skarga taka podlegać będzie oddaleniu bądź odrzuceniu. Wskazany przepis nie różnicuje przyczyn bezzasadności skargi, należy zatem stwierdzić, że prawo pomocy nie przysługuje zarówno w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych jak i z przyczyn uregulowanych w przepisach materialnoprawnych (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 2.).
Wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest oczywiście bezzasadna, ponieważ została wniesiona bez wyczerpania przysługujących środków zaskarżenia.
Zgodnie z art. 52 § 1 Ppsa w brzmieniu sprzed nowelizacji, która w sprawie miała zastosowanie) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.
Zgodnie z § 4 tego przepisu w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa.
Stosownie zaś do art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Z akt sprawy nie wynika, by przed wniesieniem skargi wykorzystał przysługujący środek zaskarżenia i wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa.
W aktach sprawy znajduje się zażalenie na niezałatwienie sprawy kierowane do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców jednak dotyczy ono niezałatwienia sprawy w terminie przez organ I. instancji tj. Wojewodę [...]. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców postanowieniem z [...] kwietnia 2016 r. nr [...] umorzył postępowanie zażaleniowe.
Wobec tego wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest przedwczesna.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności stwierdzić należy, że ze względu na oczywistą bezzasadność skargi na podstawie art. 247 Ppsa należało orzec jak w sentencji.