Uzasadnienie
W piśmie z dnia 12 maja 2014 r. K. G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Starosty Powiatu w S. w udzieleniu informacji o wielkości powierzchni gospodarstwa rolnego.
W odpowiedzi na skargę Starosta S. podniósł, że skarżący pismem z dnia 12 lipca 2013 r. zwrócił się do Starosty o wyjaśnienie różnicy powierzchni jego gospodarstwa wykazanej w księdze wieczystej a powierzchnią wykazaną w rejestrze ewidencji gruntów i budynków, na co skarżący otrzymał stosowne wyjaśnienie w piśmie z dnia 13 sierpnia 2013 r. Następnie skarżący wniósł kolejne pismo z dnia 8 kwietnia 2014 r. o niezrozumiałej treści – jednakże podnoszące kwestie powierzchni należącej do niego gospodarstwa rolnego – na które również udzielono odpowiedzi w piśmie z dnia 7 maja 2014 r. Ponadto Starosta wyjaśnił, że skarżący od wielu lat prowadzi korespondencję ze Starostwem, składając pisma, których treść jest wielokrotnie niezrozumiała, zaś kwestie poruszane w skardze były przedmiotem skargi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zakończonej prawomocnym wyrokiem z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 1885/05.
W świetle powyższego, zarządzeniem z dnia 3 lipca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wezwał skarżącego do sprecyzowania skargi poprzez wskazanie pisma, które jest przedmiotem bezczynności Starosty i nadesłanie odpisu tego pisma, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący w dniu 16 lipca 2014 r. nadesłał do Sądu plik pism, które jednak nie stanowią wykonania zarządzenia Sądu z dnia 3 lipca 2014 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga jako pierwsze pismo skarżącego w postępowaniu sądowym musi odpowiadać wymaganiom stawianym przez art. 46 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) oraz zawierać dodatkowe elementy określone w art. 57 § 1 pkt 1–3 tej ustawy.
Na podstawie wymienionego przepisu art. 57 § 1 pkt 1–3 powołanej ustawy, skarga powinna zawierać: 1) wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, 2) oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy, 3) określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego.
Jak wynika z akt sprawy, skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi i nie wskazał pisma, które jest przedmiotem bezczynności Starosty S. Wprawdzie w dniu 16 lipca 2014 r. wpłynęła do Sądu liczna korespondencja od skarżącego, jednak po jej lekturze Sąd stwierdził, że nie stanowi ona wykonania zarządzenia Sądu z dnia 3 lipca 2014 r., bowiem nadal nie jest Sądowi znana data i treść pisma będącego przedmiotem bezczynności Starosty, co powoduje, że Sąd nie może dokonać wstępnej oceny dopuszczalności wniesionej skargi i nie może ocenić, czy organ faktycznie jest bezczynny w załatwieniu pisma będącego przedmiotem skargi.
Wskazać w tym miejscu należy, że kontrola sądu administracyjnego dotyczy konkretnej formy działalności organu administracji publicznej, a nie całokształtu jego działalności. Zatem brak precyzyjnego wskazania przez skarżącego pisma, które jest przedmiotem bezczynności, uniemożliwia merytoryczne rozpatrzenie sprawy. Zarówno treść skargi z dnia 12 maja 2014 r., jak i nadesłany w dniu 16 lipca 2014 r. plik pism, nie pozwala Sądowi na ustalenie daty i treści pisma, w rozpatrzeniu którego organ pozostaje lub pozostawał bądź miałby pozostawać w bezczynności, którą skarżący zarzuca organowi w skardze z dnia 12 maja 2014 r. inicjującej postępowanie sądowoadministracyjne.
Nieuzupełnienie braków formalnych skargi skutkuje jej odrzuceniem zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 3 powołanej ustawy, w świetle którego sąd odrzuca skargę, jeżeli w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych.
Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.