Uzasadnienie
A. B. (dalej: "skarżący") w piśmie z dnia 2 maja 2016 r. w toku postępowania w sprawie ze skargi na bezczynność Ministra Rozwoju i Budownictwa zwrócił się do Sądu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Z pisma z dnia 2 maja 2016 r, oraz z informacji zawartych na urzędowym formularzu PPF z dnia 11 lipca 2016 r. wynika, że skarżący jest osobą samotną i schorowaną, jest częściowo sparaliżowany (po udarze mózgu). Jest właścicielem 130-letniego domu, który w kwietniu 2015 r. został w 70 % zniszczony przez pożar. Skarżący podał, że utrzymuje się z emerytury w wysokości 1631, 62 zł brutto.
Wymienił następujące wydatki: lekarstwa – 200 zł, energia elektryczna – 628,88 zł, telefon – 150 zł, gaz – 60 zł, woda – 23 zł, wyżywienie (dla skarżącego i jego psa) – 950 zł, a węgiel na zimę – 1750 zł.
Referendarz sądowy zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., 718), dalej powoływanej jako ppsa, prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zaś w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W rozpatrywanej sprawie, biorąc pod uwagę stan majątkowy skarżącego, jego dochód i sytuację życiowa, należało dojść do wniosku, że spełnia warunki do przyznania mu prawa pomocy w zakresie całkowitym. Skarżący jest osobą schorowaną, mająca trudności z poruszaniem się, przebył zawał mózgu i jest sparaliżowany. Mieszka samotnie z psem w pomieszczeniu domu, który w 70 % spłonął w pożarze 17 kwietnia 2015 r. Skarżący oświadczył, że nie stać go na opiekunkę, zakupy robią mu sąsiedzi. Skarżący uzyskuje dochód w tytułu emerytury w wysokości 1634,62 zł brutto, który w całości – jak wynika z oświadczenia o miesięcznych wydatkach – przeznaczony jest na zaspokajanie podstawowych potrzeb życiowych. Biorąc przy tym pod uwagę, że nie on dysponuje oszczędnościami, ani majątkiem, który mógłby zbyć w celu pozyskania dodatkowych środków, należy stwierdzić, iż nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, należało orzec jak w postanowieniu