Uzasadnienie
M. G. (dalej zwana "skarżącą") pismem z dnia 23 lutego 2016 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezydenta [...] w rozpoznaniu jej wniosku z dnia 2 lipca 2014 r. o ustalenie odszkodowania za grunt położony przy ul. [...] i ul. [...] w [...], stanowiący działkę ew. nr [...] z obrębu [...].
W skardze skarżąca zarzuciła organowi administracji rażące przekroczenie terminów wynikających z ustawy z ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23, dalej zwanej "k.p.a.") oraz wniosła o zobowiązanie Prezydenta [...] do wydania stosownej decyzji w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi, dokonanie kontroli przewlekłości postępowania będącego przedmiotem skargi i zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie. W jej ocenie skoro organ w piśmie z 30 grudnia 2015 r. stwierdził, że cały materiał został zgromadzony i przygotowany został projekt decyzji ustalającej odszkodowanie, to nie ma żadnych negatywnych przesłanek, aby organ I instancji rozstrzygnął o ustaleniu odszkodowaniu. Natomiast przesunięcie wydania decyzji o kolejny rok stanowi objaw bezczynności narusza zasady k.p.a.
Prezydent [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie oraz wyjaśnił, że skarżąca pismem z 30 grudnia 2015 r. została powiadomiona o dacie wydania rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie, które nastąpi do 31 grudnia 2016 r. Zdaniem organu spiętrzenie spraw związanych z roszczeniami z tytułu wypłaty odszkodowań spowodowało, że nie było możliwe wcześniejsze wydanie przedmiotowej decyzji. Ponadto procedura kontroli wewnętrznej projektu rozstrzygnięcia wymaga, aby oprócz akceptacji Biura Prawnego, zarezerwowane były niezbędne środki finansowe w budżecie [...] celem zapewnienia wykonalności danego rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest uzasadniona.
Na wstępie należy wskazać, że bezczynność organu w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej "P.p.s.a.") ma miejsce wówczas, gdy organ w ustawowym terminie nie podjął żadnych czynności w sprawie lub postępowanie takie wprawdzie prowadził, ale nie zakończył go – mimo istnienia ustawowego obowiązku – wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął też stosownej czynności. Nadto skarga na bezczynność dopuszczalna jest niezależnie od powodów, dla których dany akt lub czynność nie zostały podjęte, w szczególności bez względu na to, czy przyczyna tej opieszałości jest zawiniona, czy też nie.
Podkreślenia również wymaga, że dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma znaczenia z jakich powodów dany akt administracyjny nie został wydany, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana przyczynami zawinionymi lub niezawinionymi przez organ. Okoliczności, które spowodowały bezczynność organu, a także jego opieszałe działanie w toku rozpoznawania sprawy, w tym znaczące przekraczanie terminów, mają znaczenie dla oceny sądu, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była rażąca w rozumieniu art. 149 § 1 zdanie drugie P.p.s.a.
Sąd stwierdza, że okoliczności faktyczne niniejszej sprawy nie są sporne. Jak wynika z akt administracyjnych organ nie rozpoznał wniosku skarżącej z 2 lipca 2014 r. o odszkodowanie i do dnia orzekania przez Sąd decyzja nie została wydana. Oznacza to, że Prezydent [...] pozostaje w tej sprawie bezczynny.
Nie ulega wątpliwości, że postępowanie Prezydenta pozostaje w sprzeczności z zasadą szybkości postępowania wyrażoną w art. 12 k.p.a. Takie procedowanie podważa także wyrażoną w art. 8 k.p.a. zasadę prowadzenia postępowania administracyjnego w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa. W związku z powyższym zarzut bezczynności organu przy rozpoznawaniu wniosku o odszkodowanie należało uznać za uzasadniony.
Stwierdzenie stanu bezczynności zobowiązuje sąd administracyjny do zastosowania art. 149 § 1 P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu, sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, termin jednego miesiąca od daty zwrotu akt organowi, jest po pierwsze terminem, w którym organ jest w stanie załatwić sprawę, a po drugie jest to termin, jaki przepisy k.p.a. wyznaczają organom na załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego (art. 35 § 3 zd. 1 k.p.a.). Tak określony termin jest wobec tego terminem z całą pewnością wystarczającym do tego aby zakończyć postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie.
Argumenty podniesione przez Prezydenta w odpowiedzi na skargę o niepozostawaniu w zwłoce, nie są przekonujące. Rozpoznawanie spraw wg kolejności wpływu, zgromadzenia materiału i środków finansowych zarezerwowanych w budżecie [...] nie mogą stanowić usprawiedliwienia i uzasadniać przedłużenia terminu do wydania decyzji. Niepodejmowanie przez organ czynności w sprawie, mających na celu jej załatwienie, należy uznać za bierność, która przesądza o jego bezczynności.
Ze względu na podejmowane czynności w sprawie Sąd rozpatrując niniejszą sprawę uznał jednocześnie, że zaistniała w sprawie bezczynność nie nosi cechy rażącego naruszenia prawa. Za rażące naruszenie przepisów art. 35 k.p.a. można bowiem uznać ich oczywiste niezastosowanie lub zastosowanie nieprawidłowe, jak również długotrwałość prowadzenia postępowania, czy brak jakiejkolwiek aktywności organu.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., zobowiązał Prezydenta [...] do rozpatrzenia wniosku o odszkodowanie w terminie jednego miesiąca do daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy oraz orzekł, że bezczynność tego organ nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, stosownie do art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz § 1a P.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.